Kiekeboe

Ja, ik zie jullie. Lieve lezers.

Mét leesbril, ja.

Buiten het feit dat Long COVID me ineens 30 jaar ouder heeft gemaakt, doormaak ik ook nog een redelijk normaal (beschrijf normaal… 😧) verouderingsproces.

52 jaren tel ik op de dag van vandaag.

En algemeen bekend is dat je ogen vanaf je 40e slechter kunnen gaan worden.

Ook deze dans ontsprong ik niet. Zoals zovelen.

Tja, vervelend om de hele dag je leesbril te zoeken. Daartoe maar een stuk of zeven leesbrillen verspreid door het huis, in mijn tas en in de auto.

En nóg je leesbril moeten zoeken.

Hoe??? 😵‍💫

Afijn.

Kiekeboe dus.

Ik zie dat mijn blogs meer en meer gelezen worden.

En dat doet me deugd.

Niet omdat ik zo meer ‘bekendheid’ krijg (oké, een ietsiepietsie klein beetje dan 😇), maar omdat ik juist ging schrijven voor anderen.

Voor jullie dus.

Waarom?

Nou, ik hoop dat jullie misschien stukjes herkennen. Stukjes die je aan het denken zetten. Of juist, en vooral, ook aan het lachen.

En uiteindelijk is lachen het beste medicijn wat er bestaat.

Als ik schrijf, denk ik aan hoe anderen het zouden lezen.

Misschien met een traantje, of met een glimlach, of veel liever nog: een schaterlach.

Zo sta ik in het leven.

Meestal.

Maar soms ook niet.

En daarover schrijf ik een andere keer.

Ajuus.

Dankjewel dat jullie de moeite nemen om mij te lezen.

Liefs,

Judith