Diereneigenaren.....

Vandaag is het 4 oktober. Dierendag.

Voor veel mensen zegt dat misschien niet zoveel, maar voor mij wel. Voor mij is het belangrijk.

Waarom?

Dieren speelden altijd een grote rol in mijn leven.

Als vierjarig meisje begon ik met paardrijlessen bij een manege die naast ons huis stond. Paarden waren mijn leven.

Maar juist in die periode ontstonden er ook mooie vriendschappen en verbindingen met dieren. We hadden een hond, een konijn en toen ik acht jaar werd, kreeg ik een pony cadeau: Skippy. Mijn eerste eigen pony.

Ik weet nog dat we hem gingen ophalen. Vanuit Riel, onder de man – zo noemen paardenmensen dat als je gewoon op je paard of pony rijdt – naar Tilburg-West, waar we destijds woonden.

Skippy bleek tijdens deze rit al behoorlijk waar te maken waar zijn naam vandaan kwam.

Kennen jullie Skippy de Kangaroo nog?

Nou, mijn Skippy dacht ook dat hij een kangaroo was.

En daar begon mijn paarden‘carrière’.

Mijn liefde voor paarden was groot. Tot groot verdriet van mijn moeder, die me liever met een tutu en spitzen een dansje zag doen.

Maar nee.

Judithje hield van paarden en lekker baggeren door het hooi en stro.

Buiten mijn konijn was Skippy mijn eerste echte ‘eigen’ dier. En ik leerde voor hem te zorgen.

Eerst je paard, dan jij.

Sjouwen met emmers water door de tuin naar zijn stal, in mijn pyjama, terwijl er een hond aan mijn haren hing.

Heerlijk vond ik het.

Maar even terug naar Dierendag en waarom ik dat belangrijk vind.

Zoals ik zojuist schreef, leerden mijn ouders me om voor mijn pony te zorgen. Niet alleen de lusten, maar ook de lasten.

En zo was het.

En ik deed dat met liefde en met – meestal – plezier.

Er zijn in mijn leven meerdere paarden en honden voorbijgekomen. Allemaal hebben ze een bijzonder plekje in mijn hart.

En allemaal hebben ze me iets gebracht of iets geleerd.

En Ross…

Ross is de slagroom op de taart.

Die heeft me zóveel gebracht. Daar kan ik nog hele verhalen aan wijden.

Maar wat ik vooral zo belangrijk vind, is verantwoordelijkheid.

Ik zie alle berichten die rondgaan over bijtincidenten met honden. Ik vind het vreselijk.

En ja, er zijn natuurlijk veel ergere dingen op deze aardkloot. Maar bijtincidenten zijn in veel situaties te voorkomen.

Ross is een Rottweiler en weegt 52 kilo. Hij vindt het buiten niet altijd fijn, met alle fietsers, voetgangers en andere prikkels om hem heen.

Dus valt hij weleens uit.

En om te voorkomen dat mijn hond schade zou kunnen aanrichten bij een andere hond of een persoon, draagt Ross een muilkorf.

En die draagt hij met veel plezier.

Want hij mag mee als hij die muilkorf draagt.

Het ís niet zielig.

Wij mensen vinden dat zielig.

Weet je wat wél zielig zou zijn?

Als er een loslopende hond op Ross afkomt en Ross die hond zou bijten.

Dat zou zielig zijn.

Voor Ross én voor de andere hond.

(Over de andere hondeneigenaar zal ik het maar even niet hebben. 😉)

Als er mensen met honden aankomen, of kinderen, draai ik om.

Ik wil zo weinig mogelijk mensen tot last zijn.

Het is eigenlijk niet zo moeilijk.

Neem je verantwoordelijkheid.

Houd je dier bij je.

Ken je dier.

En voorkom dat jouw dier schade kan aanrichten bij andere dieren of mensen.

Want van je dier houden betekent wat mij betreft niet alleen genieten van de leuke kanten.

Het betekent ook verantwoordelijkheid nemen voor de minder leuke kanten.

Precies zoals ik dat als vierjarig meisje al leerde met mijn eerste eigen pony.

Fijne Dierendag! 🐾