Het is máár een auto...of toch niet?

(Niet) voor een prikkie – grijze Toyota Verso.

Vraag me niet waarom, maar al twee maanden zit dat liedje over een sneeuwwitte bruidsjurk die je voor een prikkie kunt krijgen in mijn hoofd. En nu moet ik dus ineens denken aan een grijze Toyota Verso.

Daar gaat hij dan. Mijn voertuig. Mijn grijze slee.

Het zal jullie niet vreemd in de oren klinken als ik vertel dat ik het als ‘uitkeringstrekker’ niet bepaald breed heb.

Als alleenstaande moeder met een inwonende zoon van achttien wordt dat een behoorlijke uitdaging, zoals ze dat zo mooi zeggen.

Nou, beste mensen, het is géén uitdaging. En al helemaal niet op een positieve manier.

Want dit is niet wat ik voor ogen had toen ik enkele jaren geleden de keuze maakte om een nieuw en beter leven te beginnen.

Samen met mijn twee honden, Ross en Jetje✨, en mijn zoon sloeg ik een nieuwe weg in. Een eigen leven. Een nieuwe start.

Daar hoorde natuurlijk ook veilig vervoer bij. Met twee grote honden en een kind wil je niet in een of ander koekblik over de weg rijden. Bovendien nam ik de honden bijna dagelijks mee naar het bos.

Want die twee tegelijk uitlaten in de buurt waar ik toen woonde? Dat was misschien wel een soort zelfmoordaanslag. Of in elk geval een vermakelijk schouwspel voor omstanders.

Al moet ik zeggen dat mensen meestal niet zo hard lachten wanneer ze mij met die twee zagen zwoegen.

Maar dat is een ander verhaal, hè?

(Jeetje, dat hoofd van mij schiet ook weer alle kanten op. Hebben jullie het door?)

Dus kocht ik een veilige, ruime auto. Eigenlijk de eerste auto die ik écht helemaal zelf kocht. Een auto waar ik volledig achter stond. Mijn nieuwe rijtuig.

Ik reed ermee met de honden. Haalde kinderen en fietsen op of bracht ze ergens naartoe. Meestal kind, want die had dan weer eens geen fiets. Omdat die gesneuveld was, bedoel ik. En dat gebeurde gewoon.

Net zoals de kussens van Ross spontaan leken te ontploffen, zo sneuvelden fietsen hier vanzelf.

Ik maakte vakantieritten, bracht iemand naar het vliegveld, ging op fijne weekendjes weg en maakte mooie ritten. Ik heb heel wat meegemaakt in en met deze auto.

Maar bovenal hoorde hij bij een nieuwe start.

Een nieuw leven.

Onafhankelijkheid. Zelfstandigheid. Vrijheid.

En het afsluiten van een slechte, vervelende periode.

Die auto was voor mij dus nooit alleen maar een vervoermiddel. Hij stond symbool voor de kracht waarmee ik mijn leven opnieuw had opgebouwd. Voor de keuzes die ik zelf maakte. Voor het feit dat ik weer vooruit kon kijken en mijn eigen weg kon gaan.

Des te pijnlijker is het om nu te moeten constateren dat ik genoodzaakt ben een nieuw baasje voor deze wagen te zoeken.

En voor mezelf een andere auto.

Niet omdat ik dat wil. Niet omdat ik toe ben aan iets nieuws. Niet omdat ik graag eens wat anders wil rijden.

Maar omdat het financieel niet anders kan.

En dat doet pijn.

Met name pijnlijk omdat ik hier NIET voor gekozen heb.

Ik ben mezelf al weken aan het pijnigen. Het MOET gebeuren. Dus die auto moet gewassen en gepoetst worden.

Hm. Misschien moet ik zelf ook maar even aan de lader gaan liggen om dat voor elkaar te krijgen. Haha.

En dan moet hij op de foto. En op een website. Marktplaats? Autoscout? Waar bied je zo'n grijze slee eigenlijk aan?

Terwijl ik daarover nadenk, zie ik de bezichtiging al helemaal voor me.

Er komt iemand kijken. Loopt een rondje om de auto. Kijkt onder de motorkap, inspecteert het interieur en vraagt of er nog iets aan de prijs te doen is.

Natuurlijk. Want wie een auto koopt, wil er het liefst zo min mogelijk voor betalen. Begrijpelijk ook.

Maar ja, ik ken mezelf inmiddels een beetje.

Aangezien deze auto voor mij van grote waarde is, zie ik mezelf al staan tijdens zo'n bezichtiging.

Daar staat dan een potentiële koper. Hij loopt een rondje om de auto, kijkt onder de motorkap, inspecteert het interieur en vraagt vervolgens of er nog iets aan de prijs te doen is.

Natuurlijk. Want wie een auto koopt, wil er het liefst zo min mogelijk voor betalen. Begrijpelijk ook.

Maar ik vraag me af hoe begrijpelijk ik dat op dat moment nog vind.

Want ik zie het al helemaal voor me. Die man (of vrouw, laten we niemand uitsluiten) begint over een krasje. Of een band die over een tijdje vervangen moet worden. Of dat de APK niet zo lang meer geldig is.

En bij ieder argument voel ik mijn bloeddruk een paar puntjes stijgen.

Een krasje? Wéét jij wel wat deze auto voor mij betekent?

Een band? Denk je dat ik die auto op vier lekke luchtbedden heb laten rijden?

En dan moet ik natuurlijk vriendelijk blijven. Want ik wil die auto verkopen. Ik heb het geld nodig. Dat is nou juist het hele probleem.

Maar ergens in mijn hoofd heeft de potentiële koper inmiddels al drie keer zijn biezen gepakt en sta ik hem na te roepen dat hij voor dat geld nog niet eens een fatsoenlijke fiets krijgt.

In werkelijkheid probeer ik waarschijnlijk nog een glimlach te produceren.

Waarschijnlijk.

Je weet het tenslotte maar nooit, met mij en mijn grote mond.

Misschien blijkt straks dat ik een natuurtalent ben in onderhandelen. Misschien ook niet.

Eén ding weet ik wel: ik zal mezelf er regelmatig aan moeten herinneren dat de koper niet verantwoordelijk is voor het feit dat ik afscheid moet nemen van mijn auto.

Al maakt dat het er gevoelsmatig niet per se gemakkelijker op.

Maar goed. Mocht jij binnenkort een grijze Toyota Verso bekijken en tegenover een vrouw staan die nét iets te enthousiast uitlegt waarom deze auto zijn vraagprijs meer dan waard is, dan weet je in ieder geval waar dat vandaan komt.

Ik heb je gewaarschuwd. 😂

Maar zonder gekheid.

Ik zou het eigenlijk heel mooi vinden als er iemand komt die zelf ook aan een nieuw hoofdstuk in het leven begint.

Misschien een jong gezin, dat op zoek is naar een fijne, ruime auto. Misschien een ouder echtpaar dat er nog mooie ritten mee gaat maken. Of iemand die gewoon toe is aan een andere auto en deze grijze slee wel ziet zitten.

Wie zal het zeggen?