Ergens in februari 2020 kwam ze in ons leven.

Jet.

Een Cane Corso-teefje met een verleden. Een vieze en vette vacht, vel over been, uitgerekte tepels van het zogen en hele grote, donkere, angstige ogen.

Bang van alles.

Het dier stond stijf van de spanning en durfde zich bijna niet te verroeren.

Jet kwam uit een kooi. Blijkbaar had ze al minimaal vier nestjes gehad en het was duidelijk dat ze niet bepaald fijn behandeld was.

Ik ging bij haar op de grond zitten en legde mijn handen op haar.

Om haar rustig te maken.

Ze vond het fijn, want ze leunde met haar hele gewicht tegen mijn vingers.

Ik kon me natuurlijk niet beheersen als Emmett-therapeute en docente voor honden, dus ik zette mijn vingers op haar lijfje. Overal waar spanning zat.

En dat zat er.

Ze kon niet eens goed op haar achterpoten staan.

Na gedane Emmett-zaken sprong ze ineens op en begon me te kussen.

Zo probeer ik het maar netjes te zeggen.

Eigenlijk kreeg ik gewoon een hele grote, natte, kwijlerige tong in mijn gezicht.

Maar het was zó ontroerend lief.

En vanaf dat moment waren Jet en ik dikke vriendinnen.

Na een half jaar kon ze een riempje aan.

Maar als we door de poort probeerden te lopen om te gaan wandelen, stond ik zo snel weer op mijn oorspronkelijke plek dat ik amper kon bevatten wat er eigenlijk gebeurde.

Jet stond dan trillend in een hoekje.

Het arme dier.

Wat zou haar toch allemaal zijn aangedaan dat ze zó bang was?

Afijn.

Veel oefenen, veel geduld en héél veel kracht.

Jeetje, wat was die hond sterk.

In de auto vond ze het ook niet leuk.

En dat vond ík dan ook weleens niet leuk.

Ja, Jetje was een bijzondere dame.

De eerste keer dat ik haar meenam naar het bos, ging ik samen met mijn moeder en mijn zus, die haar twee honden bij zich had.

We hadden een prachtig stukje bos gevonden met een enorm weiland erbij en besloten dat we Jet daar weleens een beetje vrijheid konden geven.

Als ze zou gaan rennen, was er een weiland van heel veel hectare.

Dus wat kon er misgaan?

Nou…

Jet.

Klik, deed de riem.

En ik klikte haar los.

Hompetompetompe.

Daar ging Jet.

Als een wervelstorm.

We moesten ontzettend lachen terwijl we naar haar keken. Ze rende als een dolle mina door het weiland.

Echter…

Er ging even iets mis in het hoofd van Jet.

Gebrek aan ervaring, daar heb ik het maar op gegooid.

Jet ging namelijk recht op een enorme bramenstruik af.

Een bramenstruik die, zo bleek achteraf, een behoorlijk diepe sloot bedekte.

En weg was ze.

Niets te horen.

Niets te zien.

Paniek!

Want we konden daar niet zomaar komen.

Mijn moeder mocht de honden van mijn zus vasthouden: één Rottweiler, Wammus, en een bijzonder wezen uit Roemenië: Ginny.

Samen wogen ze ongeveer wat mijn moeder ook woog, dus dat was best spannend.

Mijn zus had gelukkig laarzen in de auto.

We renden via een ander weiland naar de lager gelegen akker, waardoor we aan de andere kant van de sloot uitkwamen waar Jet in was gesprongen.

Het was even zoeken tussen de bramenstruiken.

En uiteindelijk zagen we haar.

Daar zat ze.

Netjes te wachten.

Helemaal stil.

En haar ogen leken zowaar nóg groter dan ze al waren.

Gelukkig konden we de struiken een beetje opzij doen en kon mijn zus met haar laarzen richting Jet.

En zo hebben we haar uiteindelijk weer bevrijd.

Jet zelf leek er overigens niet bepaald van onder de indruk.

Alsof ze dacht:

“Nou, dat was gezellig. Zullen we nog een rondje?”

Het heeft daarna een behoorlijke poos geduurd voordat ik haar weer losliet.

Laat dat duidelijk zijn. 😉

Maar het mooie aan Jet was dat ze steeds meer durfde.

Van een doodsbang hondje dat nauwelijks durfde te bewegen, groeide ze uit tot een hond die steeds meer van de wereld ontdekte.

En die eerste sloot?

Die ben ik nooit vergeten.

Niet alleen omdat ik dacht dat ik mijn hond kwijt was.

Maar vooral omdat ik daar voor het eerst echt zag hoe ontzettend dapper dat kleine, bange meisje eigenlijk was.

Ze sprong misschien zonder enige vorm van nadenken die sloot in…

maar ze kwam er ook weer uit.

En misschien is dat wel precies wat Jet zo bijzonder maakte.

Ze was bang.

Heel bang.

Maar ze bleef proberen.

En dat kleine, eigenwijze meisje met die enorme ogen heeft uiteindelijk een behoorlijk groot plekje in mijn hart gekregen. 🩵🐾

Fijne zondag!