Soms komen herinneringen zomaar weer boven.

Niet omdat je ze bewust opzoekt, maar omdat een geur, een gesprek of een situatie je ineens terugbrengt naar een moment waarop je wereld op zijn kop stond.

Dit is zo'n herinnering.

Juni 2024.

Ik was nog maar een paar maanden ziek.

Of eigenlijk... ik wist helemaal niet wat ik was.

Ik wist alleen dat ik met de week achteruitging.

Ik voelde me alsof ik langzaam doodging.

Dat klinkt misschien heftig.

Maar zo voelde het echt.

Mijn lichaam deed dingen die ik niet begreep. Mijn hart sloeg op hol. Mijn benen wilden niet meer. Mijn hoofd leek voortdurend in brand te staan. Ik was bang.

Niet een beetje bang.

Doodsbang.

En dus zat ik daar.

Bij mijn eerste bedrijfsarts.

Achteraf weet ik dat ik later ontzettend fijne artsen en hulpverleners heb ontmoet. Mensen die de tijd namen, luisterden en me uitlegden wat ze zagen. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor.

Maar op dat moment wist ik dat allemaal nog niet.

Ik was een opgejaagd dier.

Op zoek naar iemand die me kon vertellen wat er met me aan de hand was.

"Mevrouw Van de Camp?"

Ik liep achter hem aan naar de spreekkamer.

"Ik denk dat ik u al ken," zei hij.

Heel even vroeg ik me af waar dan van.

Maar hij vervolgde al snel:

"Ik heb uw dossier gelezen."

En ergens voelde ik de spanning toenemen.

Want een dossier kent geen mens.

Een dossier kent feiten.

Maar het kent geen angst.

Geen wanhoop.

Geen slapeloze nachten.

Geen vrouw die zich afvraagt of ze ooit nog beter wordt.

Er werden wat vragen gesteld.

Er werd door mijn dossier gebladerd.

En toen kwam de vraag waar ik al bang voor was.

"Zijn er ingrijpende gebeurtenissen in uw leven geweest?"

Natuurlijk waren die er.

Zoals bij zoveel mensen.

Ik vertelde er kort over.

En toen kwam de zin die ik nooit meer vergeten ben.

"Ja... daar zal het waarschijnlijk wel in zitten."

Ik weet nog dat ik dacht:

Nee... luister nou.

Ik ontkende niet dat er veel was gebeurd in mijn leven.

Integendeel.

Maar ik kende mezelf.

En alles in mijn lichaam schreeuwde dat dit iets anders was.

Ik wilde niet dat iemand direct een conclusie trok.

Ik wilde dat iemand nieuwsgierig was.

Dat iemand zou vragen:

"Vertel eens... hoe voelt dat dan?"

Of:

"Waar maak je je het meeste zorgen over?"

Ik zocht geen diagnose.

Ik zocht een luisterend oor.

Gelukkig leerde ik later dat niet iedere bedrijfsarts hetzelfde werkt.

Mijn volgende bedrijfsarts zag iets heel anders.

Ze keek niet alleen naar mijn dossier, maar ook naar mij.

Ze legde uit waarom mijn klachten pasten bij Post COVID en gaf me vooral iets terug wat ik al maanden kwijt was.

Rust.

Soms denk ik nog weleens terug aan dat eerste gesprek.

Niet omdat ik boos ben.

Maar omdat ik inmiddels weet hoe groot het verschil kan zijn tussen iemand die naar je dossier kijkt...

...en iemand die werkelijk naar je luistert.