Stil in mij ( in november)

Het is even stil aan mijn kant.

Ik heb even geen inspiratie. En ook geen energie.

Soms komt alles samen. En ik kan veel dragen. Maar nu is het op.

Om mijn lieve Rossje te zien lijden. Zijn ogen zijn steeds op mij gericht. Waar ik ga, gaat hij. Ga ik weg, dan eet hij niet.

Het doet me zeer. En het ergste is: ik kan hem niet helpen.

Ik kan alleen maar machteloos toekijken hoe hij me met zijn grote, post-puppyogen en zijn Pred Head (Prednison-hoofd) aankijkt. Hangende ogen. Een diepe ademhaling. Hij is moe.

Mijn altijd actieve Rossje. Onvermoeibaar was hij. Maar nu is hij moe.

En alsof mijn hoofd nog niet vol genoeg zit, doet de brainfog ook gezellig mee. Alles loopt door elkaar. Soms lukt het me nauwelijks om er een samenhangend verhaal van te maken. Zelfs de woorden lijken af en toe ergens anders te zijn.

Een lieve vriendin bood me aan om NEI-therapie te proberen. Mijn vertrouwen in haar is groot. En ik vind het altijd interessant om te onderzoeken wat een therapie of sessie met me doet. Herken ik iets? Raakt het iets aan?

Dus ik heb natuurlijk ‘ja’ gezegd.

Even voor uw beeld: deze lieve vriendin heeft me de sessie cadeau gedaan. Met mijn ‘pre-WIA’ kan ik nog net rondkomen. Ik heb een jaar geleden mijn dossier ingeleverd en nog steeds geen beoordeling. In feite ontvang ik dus een voorschot.

Zoals je misschien in een andere blog van me las (Het is maar een auto. Of toch niet?) moet ik mijn auto een schop geven. De maandlasten moeten naar beneden.

Om nu op droog brood en water te gaan, is ook zoiets.

En toen werd Ross ook ziek. Een echo, een scan, bloedonderzoek en medicijnen: er moet van alles geregeld worden. En dat kost geld.

Maar los van de kosten is het gewoon afschuwelijk om je maatje zo te zien.

Ik kan het niet opbrengen om een crowdfunding of andere hippe actie op te zetten. Het zit niet in mijn aard om om geld te vragen. Ik wil niet afhankelijk zijn en dop graag mijn eigen boontjes.

Hip tegenwoordig, hè? Als je er iedere dag honderd filmpjes van maakt, bouw je een heus kijkpubliek op dat dan graag wil meebetalen. Of zo. Ik zie het om me heen.

En ik maakte een tijd terug ook een account voor Ross, hoor. Waarom? Geen idee. Ik zat thuis, kon nog geen pagina lezen en móést een doel hebben. Ross is mijn grote vriend en huistherapeut, dus begon ik filmpjes te maken van momenten die ik grappig vond.

Maar om dat vol te houden, moet je de godganse dag op je teringtelefoon zitten. Reageren, delen, posten… Pfff.

Ooit was ik daar goed en bedreven in. Nu kan ik het gewoonweg niet meer opbrengen. Vandaar dat het soms ineens stil is op mijn socials.

Ook schrijf ik omdat ik het fijn vind. Het helpt me. En soms helpt het zelfs anderen. Dat vind ik belangrijk. Voor mij hoort dat bij positieve gezondheid: zingeving.

Tijdens de NEI-therapie viel er iets op zijn plek. Ik begon beter te begrijpen waarom ik zo hard ben voor mezelf en waarom ik zo vaak het gevoel had dat ik te veel was. Dat ik er eigenlijk niet mocht zijn.

Dat verhaal blijkt veel verder terug te gaan dan ik dacht. Naar mijn oma, mijn tantes en mijn moeder. Naar een gezin waarin mijn opa de baas was en zijn autoriteit met geweld afdwong.

Ik hoef niet alle details te vertellen om te voelen wat dit inzicht met me doet. Ik begrijp iets meer van mezelf. En misschien kan ik daardoor ook wat zachter naar mezelf kijken.

Mocht je zelf interesse hebben in NEI-therapie, stuur me gerust een berichtje. Dan geef ik je de gegevens van deze lieve dame.

Misschien is dat wat er nu nodig is. Even niet alles dragen. Even niet overal iets van maken.

Het is even stil aan mijn kant.

Niet omdat er niets gebeurt. Maar omdat er juist heel veel gebeurt.

Dat is nu zachter leven: alles mag even precies zijn zoals het is. En toch vind ik mezelf nog steeds lief.

En dat heeft lang geduurd.