Fictieverhaal
Een knijper lijkt zo onschuldig.
Hij hangt wat aan de waslijn, doet geruisloos zijn werk en laat zelden een blauwe plek achter. Hij knijpt net hard genoeg om iets op zijn plaats te houden.
Zo begon het ook bij hen.
Niet met geschreeuw of ruzie.
Met kleine kneepjes.
Een opmerking als zij ergens enthousiast over was. Een zucht als ze een vraag stelde. Een blik waardoor ze zich afvroeg of ze iets verkeerd had gedaan.
Ze probeerde mee te denken tijdens het koken, maar híj kookte. Dus hij bepaalde.
Haar ideeën waren overbodig.
Langzaam leerde ze om minder te zeggen.
Hij kwam thuis en rook naar bier.
Ze zei er iets van.
Of eigenlijk… ze stelde een vraag.
Het antwoord was nooit het antwoord op haar vraag.
Voor ze het wist, hadden ze ruzie.
Niet omdat hij had gedronken.
Maar omdat zij weer zo moeilijk deed.
Bijzonder eigenlijk.
De knijper draaide zich telkens nét een stukje verder dicht.
Niet hard genoeg om weg te lopen.
Wel hard genoeg om zichzelf kwijt te raken.
Ze liep op eieren.
Dacht na over ieder woord dat ze uitsprak. Wikte en woog.
Was ze te gevoelig?
Had hij misschien toch gelijk?
Misschien moest ze gewoon wat makkelijker zijn.
En terwijl ze zichzelf steeds kleiner maakte, leek hij steeds meer ruimte in te nemen.
Tot de dag dat ze de tang pakte.
Ze schreeuwde terug.
Werd boos.
Begon tegen te sputteren.
Ze trok aan alles wat muurvast was komen te zitten.
Ineens was zíj de agressieve.
De lastige.
De moeilijke.
Iedereen zag de tang.
Niemand zag de knijper.
Pas veel later begreep ze dat een tang niet uit zichzelf verschijnt.
Je pakt hem pas als iets al veel te lang muurvast zit.
Reactie plaatsen
Reacties
Indrukwekkend.
Dank je, denk ik. Ja, het is indrukwekkend, en helaas komt het zoveel voor..
💜😢
xxx
Lieve Judith, ik ga me suf lezen op jouw verhalen. Dit grijpt me zo aan. Mijn man drinkt ook graag meer dan 1 biertje, of erger, sterke drank. en dan word het een erg moeilijke kerel. Zo vaak gevraagd of hij dat niet wilt doen. Hij doet me pijn, niet lichamelijk maar in mijn hart. Hoe krijg ik de lieve jongen die hij is op het betere pad? Ik hou van hem maar zo gaat het naar de klote. Idee? Alles help, denk ik.
Lieve jij,
Dank je wel dat je dit zo open met me deelt. ❤️ Ik kan me voorstellen dat mijn verhaal daardoor extra binnenkomt.
Wat je schrijft over je man raakt me. Vooral dat stukje: *“Hij doet me pijn, niet lichamelijk maar in mijn hart.”* Ook dat is pijn. En het lijkt me ontzettend moeilijk als je tegelijkertijd van hem houdt en steeds weer geconfronteerd wordt met een andere kant van hem wanneer hij drinkt.
Ik wil je geen simpel advies geven, want volgens mij bestaat dat hier niet. Je kunt iemand van wie je houdt niet zelf op het betere pad krijgen. Uiteindelijk zal híj zelf moeten erkennen wat zijn drinken en zijn gedrag met jou en met jullie relatie doet, en daar verantwoordelijkheid voor moeten nemen.
Wat jij wél kunt doen, is kijken naar wat jij nodig hebt en waar voor jou de grens ligt. Niet om hem te straffen, maar om jezelf serieus te nemen.
En misschien is dat wel precies waar mijn verhaal over gaat. De knijper begint vaak klein. Je past je aan, probeert de lieve versie van iemand terug te krijgen, hoopt dat het morgen anders is… en ondertussen raak je steeds verder verwijderd van jezelf.
Praat er vooral over met iemand die hier verstand van heeft en die jóu ook kan helpen om helder te krijgen wat dit met jou doet. Je hoeft dit niet alleen uit te zoeken.
En blijf vooral lezen als je daar iets aan hebt. Misschien schrijf ik de komende tijd nog meer verhalen die iets bij je raken. ❤️