Een rolstoel? Ik? Never nooitnie!!!

7 september 2026

Een  hele tijd geleden hebben we een dagje Toverland cadeau gedaan aan de dochter van mijn partner en haar vriend.

De eerste keer hebben we het al moeten verzetten, omdat het helemaal niet zo goed met mij ging. Lopen was een ramp. Ja, een rondje met Ross, of 500 meter door het bos. Waar ik vorig jaar nog een ronde van 2,5 kilometer kon lopen, kan ik nu ongeveer een kilometer. Of iets minder. Het hangt een beetje van de dag af. Of van het weer.

Of van de vele geheime munitie die mijn Mr. L.C. in zijn bezit heeft.

Ja, het blijft een meneer voor mij. Die Long COVID. Met reden. Die ik nu lekker niet vertel.

Want ik wilde iets delen over Toverland.

Vandaag ging het dan toch gebeuren. Ik had dagen rustig aan gedaan, zodat ik vandaag fris en fruitig zou zijn. Natuurlijk werkt dán je nachtrust zeer zeker niet mee. Dat was een tegenvaller.

Maar hé, ik zou Judith niet zijn als ik daar ook niet weer iets positiefs tegenover kon stellen.

Maar goed. Het is best een groot park, dus dat zijn veel pasjes. Daar zou mijn FatigueSense-appje helemaal niet blij mee zijn. En ikzelf waarschijnlijk ook niet.

Dus begon ik na te denken over hoe ik dit kon aanpakken.

Want ik wilde wel mee.

Ik wilde genieten.

En ik wilde niet halverwege ergens op een bankje zitten wachten tot mijn lijf weer een beetje mee wilde werken.

En toen kwam de gedachte bij me op:

Misschien een rolstoel?

Mijn eerste reactie?

Ík in een rolstoel? Never nooitnie!!!

Toch kon ik die gedachte niet helemaal loslaten.

Tegenwoordig is de keuze óf gewoon een kleine dood sterven óf maar weer thuisblijven.

En ik heb best een leuk huis, begrijp me niet verkeerd. Maar ik heb alle muren inmiddels wel uitgebreid bestudeerd. En die vingerafdrukken op de keuken ook.

Dus ben ik toch gaan nadenken en kijken naar rolstoelen.

En wat bleek? Bij Toverland kun je een rolstoel reserveren.

Dus drie dagen voordat we gingen — op het laatste nippertje, want jeetje, wat was dat een hoge drempel — belde ik om een rolstoel te reserveren.

Het was net alsof ik iemand anders hoorde praten.

Niet mezelf.

Want ik zou toch nooit hoeven te bellen voor een rolstoel?

Ja, voorheen op mijn werk. Maar nu niet. Niet voor míj, toch?

Ja toch!

Vanochtend rond 10.30 uur kwamen we het park op en liepen we naar de gastenservice om de rolstoel op te halen.

Meneer achter het loket:
“Goedemorgen.”

Ik:
“Goedemorgen, ik heb een rolstoel gereserveerd.”

Meneer achter het loket:
“Onder welke naam?”

Ik:
“Van de Camp.”

Meneer achter het loket:
“Ah, ik zie het staan. Ik ga de rolstoel even halen voor u. Loopt u maar even om, dan kunt u hem daar ophalen.”

En ik dacht alleen maar weer hetzelfde als aan de telefoon:

Dit ben ík niet. Dit is niet echt.

En ik dacht ook dat andere mensen dat zouden denken.

Want ja… als iemand in een rolstoel zit en toch kan lopen, waarom zit je dan in een rolstoel?

Het probleem is ook niet dat ik niet kán lopen.

Maar ik strompel als een 87-jarige. En bovendien nemen mijn klachten dan in een rap tempo toe.

Mijn benen verzuren, zijn pijnlijk en ik ben zooooooo moeeeeeeee.

Nee.

Moe is een superlatief.

(Duur woord hè?)

Ik ben uitgeput. Opgebrand.

Maar ik sleep mezelf door het leven en geniet elke dag.

Zo sleepte ik de eerste tien minuten zelf achter de rolstoel.

Zo had ik houvast en ik was er gewoon echt nog niet aan toe om in de rolstoel te gaan zitten.

Maar na tien minuten met 27 graden gaat mijn lijf echt de truckendoos opentrekken.

Het voelt alsof mijn bloed in brand staat.

Ja, eigenlijk best pijnlijk.

Maar gelukkig kan ik pijn heel goed handelen.

Ik doe namelijk net alsof het er niet is.

Behalve nu.

Ik nam de stap en ging zitten in de rolstoel.

Het voelde een beetje eng om je door iemand anders te laten voortduwen. Zeker als je een beetje een controlfreak bent.

Dan is het niet een béétje eng.

Dan is het gewoon eng van de bovenste plank.

Eng als in Nightmare on Elm Street-horror.

Maar…

Toen ik eenmaal zat, voelde ik pas hoe moe ik was.

En hoeveel pijn mijn lijf eigenlijk deed.

En toen realiseerde ik me iets.

Ja.

Ik heb iets verloren.

Ik kan niet meer zomaar een hele dag door een pretpark lopen zoals ik dat vroeger zou hebben gedaan.

Maar ik heb ook iets gewonnen.

En eigenlijk is dat veel waardevoller dan wat ik verloren ben.

Ik heb gewonnen dat ik eindelijk zachter voor mezelf ben.

Dat ik mezelf niet meer hoef te bewijzen.

Ik hoef me niet beter voor te doen dan hoe ik me voel.

Ik hoef niet te doen alsof het allemaal wel meevalt.

Ik mag gebruikmaken van wat mij helpt.

Ook als dat een rolstoel is.

Ik ben goed genoeg.

Precies zoals ik nu ben.

Hoe ik daar gekomen ben?

Daar vertel ik graag een andere keer over…