Een tijdje geleden schreef ik een blog over mijn eerste ervaring met een rolstoel.
En eerlijk is eerlijk: die rolstoel was verrassend helpend.
En confronterend.
Heel confronterend zelfs.
Want ineens merkte ik hoeveel meer ik kon als ik niet de hele tijd mijn eigen lichaam hoefde te belasten.
Stiekem ben ik sindsdien gaan nadenken over de aanschaf van een rolstoel.
Maar ja…
Toen kwam ik erachter dat een rolstoel voor mij misschien ook niet dé oplossing is.
Want als ik even te voet een boodschap wil doen en dat voortaan met een rolstoel moet doen, heb ik binnen de kortste keren armen als Arnold Schwarzenegger.
En dan heb ik het nog niet eens over mijn hartslag.
Die kan bij bepaalde inspanning ineens besluiten dat we er vandaag even geen zin meer in hebben. Dan ben ik tijdelijk niet helemaal aanwezig, probeer ik mezelf staande te houden of wil ik eigenlijk zo snel mogelijk gaan liggen.
Maar ja.
Dat staat zo raar in de supermarkt.
Ik ben tenslotte geen kleuter van drie meer.
Dus daar lig je dan tussen de komkommers.
Ook niet echt gezellig.
En als klap op de vuurpijl krijg ik vervolgens het gevoel alsof mijn bloed wordt gekookt en de vloeibare damp ervan zich een paar seconden later via allerlei lichaamsdelen een weg naar beneden zoekt.
Heerlijk.
Kortom: een rolstoel is voor mij waarschijnlijk niet de meest praktische oplossing.
En toen opperde iemand:
“Een scootmobiel?”
Uhm.
Nee.
Natuurlijk voelde ik daar ook weerstand tegen.
Want een scootmobiel?
Ik?
Maar toen stuurde een lotgenootje mij informatie over een opvouwbare scootmobiel.
En ja…
Toen ben ik toch maar eens heel voorzichtig gaan rondneuzen.
Zo kwam ik onder andere de opvouwbare Brio S19 tegen.
En andere modellen natuurlijk, zoals een GODIVA, dat vind ik dan wel qua naam erg goed bij mij passen 😁
Want als je dan toch gaat kijken, moet je het ook meteen goed doen.
En dan vooral eentje met luchtbanden.
Want ow…
Mijn maag gaat al spontaan een feestje vieren bij het idee dat ik met van die kleine plastic wieltjes over de Tilburgse keien moet.
Je zou er spontaan van gaan neuriën.
En dan is het gedaan met Judith in de wijk.
Ik zie het al voor me.
Ik op mijn scootmobiel.
Ross ervoor.
Ross is tenslotte een Rottweiler van ongeveer 50 kilo en heeft zo zijn eigen ideeën over wandelen.
Bijvoorbeeld wanneer er een of andere kamikazekat besluit om precies vóór ons over te steken.
Ross erachteraan.
Ik op de scootmobiel.
De kat met zijn middelvinger omhoog.
Levensgevaarlijk.
😂
Nee.
Ik blijf mijn wandelingetjes met Ross gewoon zelf lopen.
Zolang dat kan.
Korte stukjes.
Maar die heerlijke wandeling langs de Piushaven?
Die zit er helaas niet altijd meer in.
En daar zit voor mij precies de reden om serieus over een scootmobiel na te denken.
Niet omdat ik niet meer wil lopen.
Maar juist omdat ik mijn wereld niet steeds kleiner wil laten worden.
Ik wil naar de winkel kunnen.
Even naar de stad.
Naar de Piushaven als het kan.
Ergens naartoe zonder vooraf drie dagen te moeten herstellen.
En misschien is een scootmobiel voor mij dus geen symbool van opgeven.
Maar juist van ruimte terugkrijgen.
Om te voorkomen dat ik langzaam een kluizenaar word.
Ik zag zelfs een model met een aanhangwagen.
Ideaal!
Boodschappen doen met Judith:
“Dames en heren, even aan de kant. Judith komt eraan.”
Nou…
Dat zie ik mezelf ook nog niet helemaal doen.
Maar praktisch is het wel.
En wat ik ook handig vind aan zo'n opvouwbaar model, is dat hij mee kan in de auto.
En die auto is trouwens weer een verhaal op zich.
Ik rijd nu in een wat ruimere auto, maar die zal op termijn waarschijnlijk plaats moeten maken voor een kleinere en vooral goedkopere auto.
Dus als ik dan een hulpmiddel aanschaf, is het wel zo fijn als dat hulpmiddel niet meteen een aanhanger nodig heeft om mee te kunnen.
Allemaal overwegingen dus.
En dan komen we bij het minst leuke gedeelte.
De prijs.
Want wat zijn die krengen duur!
Voor een nieuwe zit je al snel rond de € 2.500 en ook een tweedehands exemplaar kost nog steeds een behoorlijk bedrag.
En laten we eerlijk zijn:
een uitkering omdat je chronisch ziek bent, maakt je niet bepaald miljonair.
Daar komen de kosten van een puberzoon en een dochter natuurlijk nog vrolijk achteraan.
Dus naast de vraag:
“Heb ik zo'n ding nodig?”
is er ook nog een andere vraag:
“Kan ik zo'n ding betalen?”
En dat is misschien nog wel de lastigste van allemaal.
Want een hulpmiddel kan je leven groter maken.
Maar het moet financieel natuurlijk ook passen binnen datzelfde leven.
Dus ben ik nog aan het nadenken.
Aan het vergelijken.
Aan het rondneuzen.
En wie weet…
Misschien wordt het wel een scootmobiel.
Misschien niet.
Maar ik vind het eigenlijk best bijzonder dat ik überhaupt zover ben dat ik er serieus over nadenk.
Een paar maanden geleden dacht ik nog:
“Een rolstoel? Ik? Never nooitnie!”
En nu zit ik dus informatie over scootmobielen te bekijken.
Het leven met Post COVID blijft me blijkbaar verrassen.
En dat, lieve kijkbuiskinderen, is een verhaal voor een volgende blog.
😉
Maar…
Mocht er toevallig een fabrikant of leverancier zijn die zich geroepen voelt om mijn zojuist gratis uitgesproken lofzang op de opvouwbare scootmobiel te belonen…
Dan houd ik mij natuurlijk zeer aanbevolen.
Ik ben de moeilijkste niet.
;)
En uiteraard vermeld ik het gewoon eerlijk als een leverancier mij een product aanbiedt of korting geeft.
😂 Vooruit dan… alvast even geoefend.
AI-afbeelding — de scootmobiel en de Piushaven moeten we nog regelen. 😉
Reactie plaatsen
Reacties
Heel goed Judith, gewoon vooruit kijken in mogelijkheden. Goed bezig jij.👍
Hopelijk rijd je er snel in rond langs de Piushaven.😁