52 jaar Judith. 25 jaar mama. 8 jaar Ross. 🩵

21-08-2026

Ik ben aan het stofzuigen en wil de gangkast openen.

Achter me voel ik twee ogen in mijn rug priemen.

Als ik omkijk, kijk ik recht in die grote, bruine, vragende en vooral afwachtende puppy-ogen.

En ik weet wat hij vraagt.

Zijn favoriete piepjesbal ligt in die kast. 

Dus hij vraagt of hij die mag pakken.

Ik kijk hem aan en voel iets warms vanbinnen. Die enorme liefde die ik voor hem voel. Soms overvalt het me gewoon ineens.

“Je mag wel even kijken of je erbij kunt.”

Voorzichtig loopt hij de kast in.

Tussen de haltergewichten door, langs een yogablok en een matje.

Hé, een Pilatesring.

Blijkbaar heb ik inmiddels een complete sportschool in mijn gangkast staan. Je weet maar nooit. 😉

Ross zoekt.

Maar hij kan niet bij zijn bal.

Rustig loopt hij achteruit de kast weer uit.

Hij gaat achter me staan en kijkt me aan.

Ik kan er niet bij, vrouwtje. Wil jij hem pakken voor me?

En natuurlijk doe ik dat.

Ik pak de piepjesbal en leg hem voor hem neer.

Ross kijkt naar de bal.

Ik kijk naar Ross.

“Ross, kijk eens naar mij.”

Hij kijkt.

“Je mag hem pakken.”

En als een haas vertrekt hij met zijn piepjesbal naar buiten.

Ik blijf achter met de stofzuiger in mijn hand.

En een glimlach op mijn gezicht.

En als hij zo blij weg sneakt met zijn piepjesbal, bedenk ik me ineens dat hij inmiddels al acht jaar onderdeel van mijn leven is.

Precies acht jaar geleden kreeg ik Ross voor mijn verjaardag.

Ross zou mijn ‘Emmett-hond’ worden.

Vandaar ook zijn naam: Ross. De grondlegger van de Emmett Techniek heet namelijk Ross Emmett. Ik werkte al sinds 2015 met de Emmett Techniek en gaf er ook les in.

Ik gaf cursussen Emmett voor paarden én Emmett voor honden. Daarvoor reisde ik zelfs naar Kroatië. En natuurlijk nam ik altijd een van onze eigen honden mee.

In het begin was dat SuzyQ.

Maar SuzyQ raakte behoorlijk overprikkeld van al die handen aan haar lijf. Niet zo gek natuurlijk. Ze vond het allemaal maar wat veel.

Mijn toenmalige echtgenoot besloot daarom dat het misschien een goed idee was om een echte Emmett-hond voor me te kopen.

Een hond die mee kon naar de cursussen.

Een hond waarop mensen konden oefenen.

En zo kwam Ross.

Alleen bleek Ross al snel een nogal gevoelig typje.

Wanneer er in een groep honden onrust ontstond, vond Ross namelijk dat híj degene was die daar iets aan moest doen.

Er was chaos?

Ross kwam eraan.

Iemand moest de rust herstellen?

Ross stond paraat.

Hij voelde zich blijkbaar persoonlijk verantwoordelijk voor de wereldvrede.

Heel lief.

Niet bepaald handig.

En vooral: ontzettend stressvol voor hem.

Inmiddels begrijp ik dat veel beter.

Ross heeft behoefte aan veiligheid. Aan structuur. Aan duidelijkheid. En aan communicatie.

En ik heb nog nooit een hond gehad die zo ontzettend duidelijk met mij communiceert.

Of misschien zag ik het vroeger gewoon niet.

Dat kan natuurlijk ook.

Want Ross en ik zijn samen gegroeid.

Ik realiseerde me gaandeweg dat ik helemaal niet zo goed kon leiden als ik dacht. Dat ik veel te onzeker was om Ross te kunnen geven wat hij nodig had.

Dus schakelde ik hulp in van professionals.

Om mij te helpen.

En daarmee uiteindelijk ook Ross.

Dat heeft mij ontzettend veel gebracht.

En Ross ook.

Doordat ik veel bewuster ben geworden van mijn eigen houding, gedrag en energie, kan ik hem veel beter helpen. Ik weet inmiddels waar hij op kan reageren. Ik herken signalen eerder.

Dus soms lopen we om.

Of draaien we gewoon weer om.

Niet omdat Ross ‘stout’ is.

Niet omdat hij moet leren dat hij het maar moet verdragen.

Maar omdat ik inmiddels weet: dit is voor hem de beste keuze.

En misschien heeft Ross me daarmee nog iets belangrijks geleerd.

Grenzen aangeven. En ze ook bewaken.

Want dat is iets wat ik zelf jarenlang best lastig heb gevonden.

Ik dacht vaak dat grenzen vooral iets waren wat je voor anderen moest uitleggen. Dat je ze duidelijk moest maken, verdedigen en vooral ook moest kunnen onderbouwen.

Inmiddels weet ik: soms is nee gewoon nee.

Soms hoef je niet uit te leggen waarom je ergens niet naartoe gaat. Soms hoef je niet te wachten tot iemand over je grens heen gaat om hem te mogen bewaken.

En dat leer ik ook met Ross.

Als ik zie dat iets voor hem te veel wordt, dan gaan we weg.

Punt.

Geen schuldgevoel. Geen discussie. Geen “maar hij moet dit toch leren?”

Ik hoef hem niet overal doorheen te trekken om te bewijzen dat hij het kan.

En eigenlijk geldt dat steeds vaker ook voor mezelf.

Misschien is dat wel een van de mooiste lessen die hij me heeft gegeven.

Alles om de rust te bewaren.

Voor hem.

Voor mij.

En voor de toevallige voorbijganger die waarschijnlijk helemaal niet zit te wachten op een cursus ‘hoe blijf ik rustig terwijl er een licht ontvlambare Rottweiler naast me staat’. 😉

Dat ik daar 52 jaar voor moest worden…

Aan de ene kant denk ik: had ik dit maar eerder geweten.

Aan de andere kant ben ik ontzettend dankbaar voor alles wat ik heb geleerd.

Want het heeft me niet alleen een betere hondenmoeder gemaakt.

Het heeft me een beter mens gemaakt.

En ook een betere moeder.

Ik ben namelijk vandaag niet alleen 52 jaar.

Ik ben ook 25 jaar moeder.

Mijn dochter is 25.

Ik ben 52.

Een beetje omgedraaid dus. 😉

En ook in die rol ben ik gegroeid.

Van een onzeker musje naar de vrouw die ik nu ben.

Niet perfect.

Zeker niet.

Maar wel steeds bewuster.

En ik blijf groeien.

Ik blijf leren.

Juist van mijn kinderen.

En van Ross.

Misschien is dat wel een van de mooiste dingen die het leven me heeft gegeven.

Dat je nooit ‘klaar’ bent.

Dat je op je 52e nog steeds kunt ontdekken dat je dingen anders mag doen.

Dat je grenzen mag stellen.

Dat je mag luisteren.

Dat je niet alles hoeft op te lossen.

En dat je soms gewoon even naar je hond hoeft te kijken die met een piepende bal in zijn bek de kamer uit sneakt.

Omdat hij precies weet wat hij wil.

En jij inmiddels precies weet wat hij bedoelt.

En dan ben ik ineens 52.

Mijn verjaardag zelf was gelukkig heel rustig. Dat moet tegenwoordig ook wel, want een huis vol visite is voor mijn lijf ongeveer hetzelfde als een festival met lichtshow, vuurwerk en een slechte geluidsinstallatie. 😉

Dus ik had me goed voorbereid.

Veel rusten ervoor.

Veel rusten erna.

En daardoor kon ik op mijn verjaardag gewoon genieten.

Van mensen van wie ik houd.

En terwijl ik zo om me heen kijk, realiseer ik me ineens hoe rijk ik eigenlijk ben.

52 jaar.

Een dochter van 25 en een zoon van 17, die allebei op hun eigen manier mijn leven kleur geven.

Een fijne partner, die zelf ook nog eens drie lieve dochters heeft.

Een moeder die er voor me is.

Een bonusvader die er altijd voor me is.

Mijn zussen.

Ross.

En natuurlijk vele andere mensen die op hun eigen manier onderdeel zijn van mijn leven.

Ik heb misschien veel verloren.

Mijn gezondheid. Mijn werk. Een deel van mijn zelfstandigheid. Mijn oude leven.

Maar ik ben niet alles kwijt.

Sterker nog…

Als ik zo om me heen kijk, denk ik:

Jeetje Judith, wat ben je eigenlijk rijk.

Dit zijn mijn lichtpuntjes.

De mensen en dieren voor wie ik iedere dag opsta.

En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste cadeau dat ik op mijn 52e verjaardag kon krijgen.

Geen groot feest.

Geen volle kamer.

Geen slingers tot aan het plafond.

Maar gewoon samen.

Met de mensen van wie ik houd.

En een Rottweiler die waarschijnlijk ondertussen alweer ergens met zijn piepjesbal staat te wachten.

Want ja…

het leven gaat door. 🩵🐾

En ik ben er nog steeds bij.

Fijne woensdag! 🩵