Meer dan een KVK nummer

Vandaag moest ik iets doen wat nog geen vijf minuten duurde.

Ik zette een kop thee, pakte mijn laptop erbij en logde in met DigiD.

Kamer van Koophandel.

Uitschrijven.

Klik.

Bevestigen.

Klaar.

Het scherm meldde vriendelijk dat mijn onderneming was beëindigd.

Vijf minuten.

Hoe kan iets wat zo snel geregeld is, zo veel pijn doen?

Ik bleef naar het scherm staren alsof het misschien nog teruggedraaid kon worden. Alsof er ergens een knopje zat met “grapje, toch niet”.

Dat knopje was er niet.

En ineens voelde ik het.

Niet in mijn schouders, niet in mijn benen, niet in die inmiddels bekende Long COVID-pijn.

Maar ergens veel dieper.

Ik schreef niet alleen een bedrijf uit.

Ik schreef een versie van mezelf uit.

Jarenlang had ik gebouwd aan mijn praktijk. Ik gaf les in een prachtige lichaamsgerichte therapie, ontmoette mensen van over de hele wereld, reisde, leerde, groeide. Niet omdat het moest, maar omdat ik het met hart en ziel deed.

Mijn werk was nooit alleen werk.

Het was passie.

Vrijheid.

Identiteit.

Trots.

Ik weet nog hoe blij ik was toen mijn onderneming officieel werd ingeschreven. Dat voelde als een begin. Alsof ik eindelijk hardop mocht zeggen: dit is van mij.

En nu zat ik daar, op een andere laptop, een ander toetsenbord, én met een heel ander gevoel.

Wat blijft er over als werk wegvalt?

Ben ik nog wel die vrouw die vol energie lesgaf, plannen maakte en de wereld over reisde?

Komt dat ooit terug?

Of moet ik accepteren dat sommige hoofdstukken echt eindigen?

Dat zijn geen vragen waar DigiD een antwoord op geeft.

Mensen zeggen dan altijd zo geruststellend: “Waar de ene deur dichtgaat, gaat een andere open.”

Ik hoop eerlijk gezegd op een gewone deur.

Maar op dit moment voelt het eerder alsof er ergens een piepklein wc-raampje op een kier staat.

En zelfs dat weet ik nog niet zeker.

Toch gebeurde er, nadat ik de laptop had dichtgeklapt, nog iets anders.

Ik dacht terug aan alle mensen die ik heb mogen ontmoeten.

Aan cursisten die onzeker binnenkwamen en stralend naar huis gingen.

Aan de gesprekken, de lachbuien, de dankbaarheid.

Dat kan niemand uitschrijven.

Dat blijft.

Misschien is dat het verschil tussen een bedrijf en een leven.

Een bedrijf kan stoppen.

Wat het je heeft gebracht, blijft onderdeel van wie je bent.

Ik weet nog niet wat er achter dat wc-raampje zit.

Misschien niets.

Misschien iets heel moois.

Voor nu zit ik met een doos Kleenex op de bank, een Rottweiler tegen me aan en het besef dat afscheid nemen soms óók een vorm van liefde is.