“Je mag best eens in je pijn gaan zitten hoor…”
Uhm.
In mijn pijn gaan zitten?
En in welke pijn dan precies?
Die vraag schoot werkelijk als eerste door mijn hoofd toen iemand dat tegen me zei.
“Nou,” werd er vriendelijk vervolgd, “je hebt best veel voor je kiezen gekregen. Wat voel je daar dan bij?”
Tja.
Waar zal ik eens beginnen?
Ik loop door de keuken terwijl de blender op volle toeren draait. Mijn inmiddels vaste ochtendritueel: blauwe bessen, banaan, dadel, yoghurt, whey, magnesium en ongeveer driemiljoenmiljardduizend-en-één supplementen. Sinds ik blijkbaar getrouwd ben met Long COVID doe ik iedere ochtend trouw mijn best om een wandelende biologische supermarkt te zijn.
En man, wat voel ik me fantastisch.
Niet dus.
Soms vraag ik me serieus af of het helpt, dat gezonde leven van mij. Zou ik zonder al die sapjes, poedertjes en pillen nog zieker zijn? Of zou het geen reet uitmaken? Ik weet het niet.
En eerlijk gezegd word ik daar soms een beetje dwars van.
Oké, een béétje is misschien niet het juiste woord. Ik kan dwars zijn op een niveau waar zelfs Keiichi Tsuchiya, de beroemde Drift King, respectvol zijn pet voor af zou nemen. Voor wie hem niet kent: dat is een man die zijn auto zo dwars mogelijk over een circuit stuurt. Nou, zo voelt mijn humeur soms ook.
Maar goed. Mijn pijn.
Ik ben 51 en ik heb veel pijn.
En dat is meteen het ingewikkelde.
Want vóór Long COVID had ik ook al pijn. Niet alleen lichamelijke pijn, maar ook de pijn van gebeurtenissen, relaties, teleurstellingen en het jarenlang over mijn eigen grenzen heen lopen. Nee, ik ben geen slachtoffer van alles wat me is overkomen, voordat iemand dat denkt. Ik heb de afgelopen jaren juist geleerd dat je wel degelijk grenzen kunt stellen en dat je niet alles hoeft te accepteren.
En weet je wat misschien nog wel het meest verrassende was?
Dat sommige mensen die grenzen gewoon respecteren.
(17-jarigen daargelaten. Pubers zijn een aparte diersoort.)
Ik dwaal af.
We waren bij de pijn.
Mijn hele lichaam doet pijn. Wat voor pijn? Geen idee. Ik wist niet eens dat een mens zóveel verschillende pijntjes kon hebben totdat ik gedwongen werd er aandacht aan te besteden.
Als je halve dagen op de bank doorbrengt met een Rottweiler tegen je aan, ga je ineens heel bijzondere dingen opmerken. Tintelingen. Zenuwpijnen. Gewrichtspijnen. Hoofdpijnen. Misselijkheid. Spieren die pijn doen zonder dat het voelt als gewone spierpijn. Alsof iemand willekeurig op allerlei knopjes in je lichaam drukt.
Vroeger merkte ik dat soort dingen nauwelijks op. Niet omdat ze er niet waren, maar omdat ik te druk was met dóórgaan.
En dat is misschien wel mijn grootste talent geweest.
Of mijn grootste valkuil.
Wanneer het leven me onderuit haalde, vocht ik terug. Altijd. Dus nu doe ik dat eigenlijk weer. Alleen dit keer vecht ik tegen mijn eigen lichaam. Ik vecht tot ik letterlijk niets meer kan.
Daarom heb ik ook moeite met die bekende tegelwijsheid:
“Alles wat aandacht krijgt, groeit.”
Sorry hoor, maar dat vind ik echt onzin.
Mijn knie doet niet extra pijn omdat ik opmerk dat hij pijn doet.
En Long COVID verdwijnt niet omdat ik besluit er vooral niet naar te kijken.
Sommige dingen zijn er gewoon.
Of je ze nu aandacht geeft of niet.
Maar terwijl ik daar zo stond met mijn smoothie in mijn hand, voelde ik ineens een heel andere pijn.
Een pijn die niets met spieren, zenuwen of gewrichten te maken had.
Ik heb jarenlang ontzettend hard gewerkt om te komen waar ik was. Ik had mijn eigen praktijk. Ik gaf les in een prachtige lichaamsgerichte therapie, op verschillende plekken in de wereld. Ik groeide als mens, leerde ongelooflijk veel en ontmoette bijzondere mensen.
Dat leven heb ik niet cadeau gekregen.
Daar heb ik voor gevochten.
En precies dáár zit misschien de pijn waar mensen het over hebben wanneer ze zeggen:
“Je mag best eens in je pijn gaan zitten.”
Niet in de pijn van mijn schouders.
Niet in de pijn van mijn benen.
Maar in het verdriet om wat ik ben kwijtgeraakt.
En misschien is dat nog wel het moeilijkste van alles.
Want lichamelijke pijn kun je meten, benoemen, behandelen.
Maar het verdriet om een leven dat je met zoveel liefde hebt opgebouwd… daar bestaat geen supplement voor.
Helaas.
Ik heb het opgezocht. 😉🌿
Reactie plaatsen
Reacties