april 2025
De zon liet zich eindelijk weer zien.
Dat betekende maar één ding: de loungeset mocht uit zijn winterslaap.
Gewapend met een veger en blik begon ik enthousiast de kussens en bankdelen schoon te maken. Of hoe die losse dingen ook heten. Het is een bank, maar eerst moet je hem nog in elkaar puzzelen.
Ross lag ondertussen binnen uit te rusten van een paar dagen logeren.
Tenminste... dat dacht ik.
Want zodra hij hoorde dat er buiten iets gebeurde, stond hij naast me. Uiteraard mét zijn blauwe bal.
Hij gooide de bal precies tussen twee bankdelen.
"Hé," dacht ik, "dat is eigenlijk best handig."
Ik zette een bankdeel over de bal heen.
Mooi.
Kon meneer zich daar even mee vermaken en kon ik rustig verder met schoonmaken.
Althans...
Dat was het plan.
Want ineens was mijn veger en blik verdwenen.
Nergens meer te bekennen.
Ik zette mijn inmiddels goed getrainde zoekmodus aan.
Iedereen met een hoofd dat soms nét iets sneller denkt dan het lichaam, kent die stand wel.
Je weet zeker dat je iets net nog in je handen had.
Maar waar?
Geen idee.
Terwijl ik driftig aan het zoeken was, zag ik Ross druk in de weer met de bankdelen.
Ik besloot zijn bal maar terug te geven voordat hij de hele loungeset zou verbouwen.
En toen...
Daar lag mijn veger en blik.
Onder een bankdeel.
Precies op de plek waar ik al drie keer had gekeken.
De vraag is nu...
Heb ik die daar zelf neergelegd met mijn ietwat warrige hoofd?
Was dit karma?
Of heeft Ross besloten dat ik ook best een puzzel kon gebruiken?
Ik sluit niets meer uit.
We zijn uiteindelijk allebei een half uur heerlijk bezig geweest.
Ross met zijn bal.
Ik met het zoeken naar mijn eigen spullen.
En eerlijk gezegd denk ik dat we allebei genoten hebben.
Dus geniet vandaag van de zon.
En als je een huisdier hebt...
Onderschat zijn intelligentie niet.
Of die van een Rottweiler al helemaal niet. 🐾😉
En terwijl ik mijn veger en blik eindelijk terugvond, moest ik ineens lachen.
Misschien was dit niet alleen een verhaal over een slimme Rottweiler.
Misschien was het ook wel een perfecte metafoor voor brainfog.
Je weet zéker dat je iets net nog in je handen had.
Je weet zéker dat je overal hebt gekeken.
En toch lijkt het alsof je eigen hoofd je voor de gek houdt.
Het is grappig... totdat je beseft dat dit inmiddels een dagelijks verschijnsel is.
Gelukkig kan ik er, mede dankzij Ross, steeds vaker ook om lachen.
Liefs Judith & poot van Ross
Reactie plaatsen
Reacties