Sinds kort ben ik de trotse eigenaar van een Garmin Vivoactive 6.

Ja, trots. Want als je al ruim twee en een half jaar leeft met Post COVID, word je blij van dingen waar je vroeger waarschijnlijk je schouders over had opgehaald. Zoals grafieken. Slaapgegevens. Hartslagmetingen. Energieverbruik.

Kortom: data.

Veel data.

En omdat ik blijkbaar nog niet genoeg apps had die mij vertellen hoe het met me gaat, heb ik ook FatigueSense gedownload.

Deze app verzamelt de eerste maand allerlei gegevens van mijn Garmin om te leren hoe mijn lichaam werkt. Daarna krijg ik dagelijks een advies over je belastbaarheid.

Vanochtend keek ik nieuwsgierig in de app.

Resultaat?

Nog 9 punten beschikbaar voor vandaag.

Het was 10.32 uur.

Negen punten.

Ik wist niet eens dat ik al bijna failliet was.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat mijn lichaam het eigenlijk volledig eens is met deze score. Mijn lichaam zou namelijk het liefst direct naar de bank verhuizen.

Onder een dekentje.

Met Ross.

Voor onbepaalde tijd.

Maar mijn hoofd had andere plannen.

Mijn hoofd wil sporten.

Een half uurtje krachttraining stond op het programma.

En ja, ik hoor jullie denken:

"Maar Judith, als je nog maar 9 punten hebt..."

Klopt.

Maar ik heb hier zelf toch ook nog iets over te zeggen?

Toch?

Nou ja.

Blijkbaar niet altijd.

Dat blijkt de afgelopen anderhalf jaar pijnlijk duidelijk.

Ik was namelijk iemand die altijd op wilskracht kon vertrouwen.

Moe? Doorgaan.

Pijn? Doorgaan.

Migraine? Doorgaan.

Ziek? Niet zeuren.

Mijn lichaam was jarenlang een trouwe werknemer die zonder protest deed wat ik vroeg.

Totdat het op een dag collectief ontslag nam.

En daar zit precies mijn frustratie.

Ik heb geen controle meer.

Of in ieder geval veel minder dan vroeger.

En dat vind ik eerlijk gezegd behoorlijk beangstigend.

Dus doe ik wat veel mensen doen als ze controle verliezen.

Ik zoek naar dingen waar ik nog wél invloed op heb.

Mijn voeding bijvoorbeeld.

Iedere ochtend eet ik braaf mijn bakje yoghurt met whey, blauwe bessen, banaan, magnesium en muesli.

Niet omdat ik daar altijd zin in heb.

Mijn maag heeft tegenwoordig namelijk over vrijwel alles een uitgesproken mening, behalve over eten.

Hongergevoel is ergens onderweg verdwenen.

Toch eet ik.

Omdat ik mijn lichaam wil geven wat het nodig heeft.

Omdat dat iets is waar ik nog invloed op heb.

En dan is er de krachttraining.

Ja, ik train lichter.

Ja, ik train minder.

Ja, ik moet soms tussendoor pauzeren alsof ik een marathon heb gelopen terwijl ik alleen maar een dumbbell heb opgetild.

Maar het levert me ook iets op.

Sinds ik weer krachttraining doe, kan ik beter lopen en staan.

Ik zwalk minder.

En geloof me: als je dagelijks een reactieve Rottweiler van vijftig kilo uitlaat, is stabiel blijven staan geen overbodige luxe.

Dus kost het me energie?

Absoluut.

Veel energie.

Maar het levert ook iets op.

En dat maakt het een bewuste keuze.

Ik geef mijn punten liever uit aan iets dat voor mij waardevol is.

De consequentie?

De rest van de dag lig ik waarschijnlijk plat.

Letterlijk.

Want iedere keer als ik te lang rechtop ben, begint er ergens vanuit mijn tenen een bijzonder onaangenaam proces.

Alsof iemand iets door mijn aderen pompt wat daar absoluut niet thuishoort.

Na een paar minuten volgen de bekende symptomen.

Zweten.

Duizeligheid.

Een hoofd als watten.

Een kleur die het midden houdt tussen kreeft en stoplicht.

En als bonus krijg ik het vervolgens weer ijskoud.

Dan lijk ik een beetje op Wim Hof.

Maar dan zonder de voordelen.

En zonder de controle.

Eigenlijk vind ik dat misschien nog wel het moeilijkste van Post COVID.

Niet de vermoeidheid.

Niet de klachten.

Maar het voortdurende onderhandelen.

Tussen wat mijn hoofd wil.

En wat mijn lichaam aankan.

Mijn hoofd heeft namelijk nog steeds grootse plannen.

Mijn lichaam heeft vooral behoefte aan een bank.

En ergens daartussen probeer ik iedere dag opnieuw een compromis te sluiten.

Met wisselend succes.

Voor vandaag betekent dat:

Sporten.

Daarna rusten.

En accepteren dat ik misschien inderdaad nog maar een paar punten over heb.

Al vermoed ik dat ik er inmiddels alweer twee heb opgebruikt met het schrijven van deze blog.

Volgens FatigueSense ben ik over anderhalf uur waarschijnlijk overleden.

Volgens mij valt dat wel mee.

Maar ik denk dat ik toch maar even op de bank ga liggen.

Je weet maar nooit.