Rusten zonder schuldgevoel

'april 2025 (ruim een jaar ziek)'

Mens en dier. Soms vraag ik me af wie van ons tweeën nu eigenlijk de verstandigste is.

Ik heb al jaren een discussie met mezelf. Een discussie die nooit helemaal lijkt te verdwijnen. Het "moetisme" noem ik het maar. Ik weet niet eens of dat een echt woord is, maar iemand uit mijn verleden vond dat ik eraan leed.

En eerlijk? Diegene had waarschijnlijk gelijk.

Ik moet veel van mezelf.

Ik wil ook veel van mezelf.

Alsof ik bang ben om iets te missen. Nu ik dit schrijf, hoor ik mijn moeder weer zeggen:

"Gij moet ook overal bij zijn meej oewe gréze."

Voor de niet-Brabanders onder ons: "Jij moet ook overal bij zijn."

Ze had een punt.

Ziek zijn paste nooit zo goed bij mij.

Sterker nog, ik deed er eigenlijk niet aan.

Met migraineaanvallen waarbij ik boven een emmer hing, ging ik gewoon werken. Meer dan eens werd ik naar huis gestuurd door collega's die vonden dat het nu wel genoeg was geweest.

Waarom ik toch ging?

Omdat ik niet ziek wilde zijn.

Omdat ik niet wilde stoppen.

Omdat ik had ontdekt dat als ik maar druk genoeg was, ik minder last leek te hebben van wat er aan de hand was.

Achteraf gezien was dat waarschijnlijk geen herstelstrategie, maar een afleidingsstrategie.

Mijn hoofd vond het een uitstekend plan.

Mijn lichaam dacht daar vermoedelijk anders over.

Vandaag voel ik me ook niet goed.

Eigenlijk voel ik me al ruim anderhalf jaar niet goed.

Deze week heb ik drie keer het sporten overgeslagen omdat ik simpelweg te moe was. Maar vandaag zou het gebeuren. Gedisciplineerd én een tikje ijdel als ik ben, stond ik toch weer voor het scherm.

Samen met Caroline Girvan.

En daar waren ze weer.

De gevreesde Bulgarian Lunges.

Een oefening waar ik een diepgewortelde hekel aan heb.

Met minder gewicht dan vroeger, trillende benen en regelmatig de pauzeknop indrukken om niet om te vallen, werkte ik me erdoorheen.

Terwijl ik probeerde te bewijzen dat ik het nog kon.

Of misschien wel aan mezelf probeerde te bewijzen dat ik het nog moest kunnen.

Tussendoor keek ik naar Ross.

Mijn geliefde Rottweiler van zeseneenhalf jaar oud.

We waren die ochtend samen naar het bos geweest. Ik zie de laatste tijd dat hij meer moeite heeft met in de auto springen. En eruit springen lijkt hem soms pijn te doen.

"Tijd voor een loopplank, Rossje," zeg ik dan.

Want het doet pijn om te zien dat ook hij ouder wordt.

Ross lag in zijn mand en keek af en toe mijn kant op. Met zo'n blik waarvan je bijna zeker weet dat er een oordeel in zit.

Ik zweer het: af en toe rolt hij met zijn ogen.

En misschien had hij daar vandaag wel een reden voor.

Want terwijl ik mezelf door oefeningen heen stond te slepen, deed Ross iets wat dieren vaak veel beter kunnen dan mensen.

Hij rustte.

Vorige week heeft hij een paar dagen in het pension gelogeerd. Daar heeft hij zich heerlijk uitgeleefd, gespeeld en genoten.

Normaal heeft hij daarna een dag of twee nodig om bij te komen.

Nu duurt het wat langer.

Dus rust hij.

Hij speelt niet.

Hij vraagt niet om zijn favoriete bal.

Hij probeert niet te bewijzen dat hij nog net zo fit is als vroeger.

Hij luistert simpelweg naar wat zijn lichaam nodig heeft.

Geen schuldgevoel.

Geen discussie.

Geen gevecht.

Gewoon rust.

Ik vraag me regelmatig af waarom dieren daar zoveel beter in lijken te zijn dan wij.

Misschien omdat zij niet voortdurend bezig zijn met wat er van hen verwacht wordt.

Wij mensen hebben namelijk een indrukwekkende lijst met dingen die moeten.

Ik moet re-integreren.

Ik moet gesprekken voeren voor het tweede spoor.

Ik moet allerlei trajecten doorlopen om te laten zien dat ik echt mijn best doe.

Ik moet gezond eten.

Ik moet voldoende bewegen.

Ik moet voldoende rusten.

Ik moet herstellen.

Zelfs herstellen lijkt soms een taak te zijn geworden.

En juist dat maakt leven met Post COVID zo ingewikkeld.

Want hoe herstel je als je voortdurend bezig bent met wat er moet?

Hoe luister je naar je lichaam als je hoofd steeds harder praat?

Misschien daarom raakt Ross me zo vaak.

Omdat hij me laat zien wat ik zelf nog steeds aan het leren ben.

Dat rust geen luiheid is.

Dat herstellen geen prestatie is.

Dat je niet altijd hoeft te vechten.

En dat er soms dagen zijn waarop je gewoon even niets wilt.

Net als Ross.

En misschien is dat voor vandaag wel genoeg.

Liefs Judith én Ross the Rottie