Op een verdrietige dag pakte ik mijn klompjes in.

De klompjes die jarenlang bij mijn werk hoorden. De klompjes die bewoners al van ver herkenden. De klompjes waarmee ik ontelbare gangen heb bewandeld, kamers ben binnengegaan en mensen heb geholpen.

Ik wikkelde ze in een tas en legde ze op zolder.

Zo simpel was het.

En toch voelde het alsof ik een stukje van mezelf opborg.

Mijn uniform hangt nog in de kast. Mijn naam staat nog steeds op papier als medewerker. Het verpleeghuis bestaat nog. De bewoners zijn er nog. De collega's zijn er nog.

Maar ik ben er niet meer zoals vroeger.

Dat is misschien wel het moeilijkste aan levend verlies.

Je neemt geen afscheid van iets dat verdwenen is. Je neemt afscheid van iets dat nog bestaat, terwijl jij langzaam moet loslaten.

Die ochtend liep ik nog even binnen bij een bewoner, zoals ik had beloofd.

Onderweg naar de lift werd ik meerdere keren aangesproken door bewoners die hun weg kwijt waren, niet meer wisten op welke verdieping ze moesten zijn of even hulp nodig hadden.

Bijna automatisch deed ik wat ik altijd deed.

Even meelopen.

Even helpen.

Even zorgen dat iemand weer op de juiste plek terechtkwam.

Ik merkte hoe dankbaar mensen waren voor zoiets kleins.

En ik merkte ook hoe fijn ik het vond.

Daar, tussen de bewoners, voelde ik opnieuw hoeveel ik van dit werk houd.

Terwijl steeds meer mensen de zorg verlaten, was ik juist iemand die er graag bleef. Ondanks de uitdagingen. Ondanks de drukte. Ondanks alles.

Omdat ik van mensen houd.

Omdat ik graag zorg.

Omdat het werk betekenis heeft.

Misschien daarom deden die klompjes zoveel pijn.

Ze stonden niet alleen voor een baan.

Ze stonden voor een deel van mijn identiteit.

Voor wie ik was.

Voor wat ik kon betekenen.

Voor een plek waar ik me thuis voelde.

En dus pinkte ik die dag een paar tranen weg.

Niet alleen om wat ik verloren was.

Maar ook om wat ik nog steeds mis.

Rouw gaat niet altijd over iemand die overlijdt.

Soms rouw je om een toekomst die anders loopt dan gepland.

Om een rol die je niet meer kunt vervullen.

Om een leven dat niet meer past bij de mogelijkheden van je lichaam.

Dat is levend verlies.

Een afscheid zonder duidelijke einddatum.

Een loslaten dat steeds opnieuw terugkomt.

Mijn klompjes staan nu op zolder.

Misschien blijven ze daar nog een tijd.

Misschien pak ik ze ooit weer uit.

Maar voor nu mogen ze daar staan.

Als herinnering aan een periode die waardevol was.

En aan een deel van mezelf dat ik niet kwijt ben, ook al kan ik het niet meer op dezelfde manier inzetten.

Want zorgen zit niet in klompjes.

Zorgen zit in wie je bent.

Judith