20 Mei 2025 Reïntegratie

Dit is een stukje uit mijn dagboek. Rauw en puur zoals ik het ervaren heb op dat moment. Steeds weer de teleurstelling, steeds meer beperkingen, het maakte me enorm somber. 


Vandaag heb ik voor het eerst ondersteund bij het inventariseren van alle hulpmiddelen op de afdeling. Dit was bedoeld als een aangepaste, prikkelarme werkzaamheid. Ik ben hier van 08.00 tot 08.45 uur mee bezig geweest. Daarna ben ik ongeveer tien minuten in de auto gaan zitten om even tot rust te komen. Vervolgens hebben we het werk weer opgepakt en zijn we rond 09.45 uur gestopt. Daarna ben ik rustig naar beneden gegaan en om 10.00 uur liep ik de deur uit.

Wat ik merk, is dat de prikkels zich heel snel opstapelen. In principe was dit al prikkelarm werk, maar je komt altijd wel een collega tegen, een andere collega, een bewoner die iets wil vragen of een bewoner die begeleiding nodig heeft. Vaak heb ik dan geen andere keuze dan die bewoner zelf mee te nemen of te helpen, omdat het iets betreft dat bij mijn werkzaamheden hoort. Bovendien wil ik die mensen ook graag helpen.

Ik merk dat het me net zoveel energie zou kosten om eerst een collega te zoeken, uit te leggen wat er aan de hand is en de situatie over te dragen. Daarom doe ik het vaak zelf. Maar iedere keer dat er iets tussendoor komt, voel ik dat het energie kost. Mijn batterij raakt steeds leger en leger. Dat is wat ik voortdurend merk.

Tegelijkertijd merk ik dat ik niet gewend ben – of misschien wil ik het ook niet – om daarbij stil te staan. Het zit in mijn natuur om te helpen en om te werken. Dat geeft me ook iets terug; het geeft me een gevoel van zingeving.

Maar inmiddels weet ik niet meer goed wat ik nog kan. Ik weet niet meer waar mijn grenzen liggen. Ik moet voortdurend beoordelen hoe het gaat, mijn energie in de gaten houden en over allerlei dingen nadenken terwijl ik ergens mee bezig ben. En daar ben ik moe van geworden.

Ik heb daar geen zin meer in. Ik ben het zat. Ik ben het echt heel erg zat.