Fictieverhaal – Verhalen tussen de regels
Soms begint controle niet met schreeuwen.
Soms begint het met een zin.
Een zin waardoor je ineens gaat twijfelen aan jezelf. Aan wat je voelt. Aan wat je wilt.
En misschien zelfs aan wat je denkt dat je zou móéten willen.
Zijn handen gingen over haar blote rug.
Ze huiverde.
Niet alleen vanwege zijn aanraking. Ze wist wat hij van haar wilde.
En diep vanbinnen wist ze het al.
Ze was er nog niet aan toe.
Haar lichaam wist het misschien nog eerder dan haar hoofd.
Ze had hem meerdere keren verteld dat ze niet wilde. Omdat ze nog geen anticonceptie gebruikte.
Een smoesje.
Ja. Dat was het.
Maar waarom?
Omdat ze de waarheid niet durfde te zeggen.
Ze durfde gewoonweg niet te zeggen:
Ik ben er nog niet aan toe.
Ik wil dit niet.
De woorden bleven ergens halverwege steken.
Ze wist niet eens precies waarom.
Hij was toch lief voor haar? Ze was toch dol op hem? En hij op haar?
Waarom voelde dit dan zo verkeerd?
Ze twijfelde aan zichzelf.
Was ze wel normaal?
Andere meisjes deden dit toch ook?
Misschien stelde ze zich aan.
Misschien moest ze gewoon wat minder moeilijk doen.
Misschien kwam het vanzelf.
Maar iedere keer als ze eraan dacht, trok haar maag samen.
Een naar, misselijk gevoel.
Alsof haar lichaam iets probeerde te vertellen waar zij zelf nog geen woorden voor had.
Dus hield ze zich vast aan haar smoes.
Geen anticonceptie.
Dat was tenminste een reden.
Een reden waar niemand moeilijk over kon doen.
Een reden die ze kon uitleggen.
Want zeggen dat ze gewoon niet wilde, voelde veel ingewikkelder.
Alsof niet willen alleen maar geldig was wanneer ze daar een goede reden voor had.
Tot hij op een dag zei:
“Als je van me houdt, dan doe je dat wel.”
Ze keek hem aan.
Een simpele zin.
Maar ineens voelde het alsof de grond onder haar voeten verschoof.
Want ze hield toch van hem?
Natuurlijk deed ze dat.
Dus wat zei haar twijfel dan over haar liefde?
Was ze egoïstisch?
Was ze moeilijk?
Hield ze misschien toch niet genoeg van hem?
De twijfel die al in haar zat, kreeg ineens een stem.
Zijn stem.
En daarmee werd nee zeggen nog moeilijker.
Want hoe zeg je nee tegen iemand van wie je houdt, als je het gevoel krijgt dat jouw nee betekent dat je blijkbaar niet genoeg van hem houdt?
Ze voelde haar maag opnieuw samenknijpen.
Maar nu was het niet alleen angst voor wat er zou gebeuren.
Het was ook angst om hem kwijt te raken.
En dus werd haar grens steeds zachter.
Niet omdat ze van gedachten was veranderd.
Maar omdat ze begon te twijfelen of haar eigen gevoel wel belangrijk genoeg was.
Ze hield van hem.
Daar twijfelde ze niet aan.
Maar liefde en willen bleken niet hetzelfde te zijn.
Dat begreep ze toen nog niet.
Ze dacht dat liefde betekende dat je elkaar gelukkig maakte.
Dat je meeging.
Dat je elkaar niets wilde ontzeggen.
En ergens onderweg was ze gaan geloven dat haar twijfel misschien iets zei over háár.
Niet over de situatie.
Niet over zijn wens.
Over haar.
Misschien was er iets mis met haar.
Misschien was ze preuts.
Misschien was ze raar.
Misschien hield ze niet genoeg van hem.
En juist die laatste gedachte deed het meeste pijn.
Want als je echt van iemand houdt…
dan doe je het toch?
Pas veel later zou ze begrijpen dat liefde nooit het bewijs hoeft te zijn dat je over je eigen grens heen gaat.
Dat ik wil niet op zichzelf voldoende is.
Zonder uitleg.
Zonder excuus.
Zonder anticonceptie als reden.
Zonder bewijs van liefde.
Een grens hoeft niet hard uitgesproken te worden om een grens te zijn.
En liefde hoort niet te vragen om jezelf daarvoor te verlaten.
Reactie plaatsen
Reacties
Vreselijk, lieve Judith, dat dit je is overkomen. Wat een eerste ervaring. Ik kan met je meevoelen. Mijn eerste vriendje was 19, ik 14. Ouders? Nergens te bekennen, in mijn geval. Zwaar Christelijk milieu dus zwijgen. Ik wist eigenlijk niet wat ie nou wilde doen. Het deed pijn, pijn die ik nog steeds voel. Zelfs nu nog, een jaar of twintig geleden. En zeker als mijn man met zijn dronken kop dingen met me wil uithalen die ik niet zou kunnen verzinnen. Ook nu denk ik vaak: ach, laat hem maar, zo over, ik doe alsof, hij zijn orgasme, ik mijn rust. Maar dit gaat over jou, sorry. Je maakt dingen in mij wakker, dingen die dus sliepen maar er wel zijn. Altijd, elke dag. Straks komt ie van voetbal. Liefs, Geesje.
Dank je dat je dit deelt. Wat je schrijft klinkt alsof dit onderwerp bij jou iets heel persoonlijks raakt. ❤️
Ik wil er wel bij zeggen dat dit verhaal een fictieverhaal is. Het is niet geschreven als mijn persoonlijke verhaal, maar vanuit mijn interesse in thema’s als grenzen, emotionele druk en controle binnen relaties. Juist door er een fictieverhaal van te maken, kan ik dit soort onderwerpen onderzoeken zonder dat het één-op-één over mijn eigen leven hoeft te gaan.
Maar los daarvan: als wat je beschrijft over jouw eigen situatie gaat, hoop ik vooral dat je weet dat je hier niet alleen mee hoeft te blijven lopen. Niemand hoort druk te ervaren om iets te doen waar diegene niet achter staat, en je hoeft daar ook geen schuld of schaamte voor te dragen.
Als je merkt dat dit je nog steeds bezighoudt of dat je hier al langere tijd mee worstelt, kan het misschien fijn zijn om eens te praten met een coach die ervaring heeft met dit soort relaties, grenzen en emotionele controle. Ik ken een aantal coaches die hier verstand van hebben. Als je daar behoefte aan hebt, wil ik je met alle liefde mijn lijstje doorsturen. ❤️
En als dit verhaal gewoon iets bij je heeft geraakt, dan mag dat er natuurlijk ook zijn. Soms kan fictie iets aanraken wat we al een tijdje met ons meedragen.
Gelukkig is het fictie, lieve Judith, dat zie ik nu ook pas staan. Ik werd gegrepen door de afbeelding en het verhaal, zag niet dat je duidelijk aangaf dat het fictie was. Helaas is mijn verleden dat zeker niet, je verhaal wierp me terug, werpt me terug. Geeft niks hoor, ik deal ermee, kan dat ook maar dat neemt het gebeurde niet weg. Maar ik neem aan dat je Covid geen fictie is........ liefs , Geesje.
Lieve Geesje,
Dank je wel dat je dit met me deelt. ❤️
Ik kan me voorstellen dat het verhaal, zeker in combinatie met de afbeelding, iets heeft geraakt wat je liever niet opnieuw had gevoeld. Dat het fictie is, maakt natuurlijk niet ongedaan wat jij daadwerkelijk hebt meegemaakt. En je hoeft het ook niet weg te relativeren met “ik deal ermee”. Sommige dingen kunnen lang geleden zijn en toch af en toe ineens weer dichtbij komen.
Ik hoop vooral dat je op zulke momenten een beetje lief voor jezelf kunt zijn. ❤️
En ja… mijn Covid is helaas geen fictie. 😉 Daarover schrijf ik juist vanuit mijn eigen ervaring. Dat is ook een van de redenen waarom ik steeds meer met verschillende vormen van schrijven bezig ben: soms schrijf ik over wat ik zelf meemaak, en soms gebruik ik fictie om onderwerpen te onderzoeken die me bezighouden.
Dank je dat je mijn verhaal hebt gelezen en dat je me laat weten wat het bij je heeft geraakt. Dat vind ik waardevol.
Liefs,
Judith
Hoi Judith, die foto, van dat mooie maar trieste en eenzame meisje, is dat AI of ben jij dat? Want dan leunt jouw verhaal, nee, schurkt, tegen werkelijkheid aan. Ik omhels je, virtueel. Als je zoiets kunt schrijven heb je dat zelf of een zusje van meegemaakt. Ik ben er de hele dag mee bezig. En sorry als ik je lastig val.