Fictieverhaal
Een knijper lijkt zo onschuldig.
Hij hangt wat aan de waslijn, doet geruisloos zijn werk en laat zelden een blauwe plek achter. Hij knijpt net hard genoeg om iets op zijn plaats te houden.
Zo begon het ook bij hen.
Niet met geschreeuw of ruzie.
Met kleine kneepjes.
Een opmerking als zij ergens enthousiast over was. Een zucht als ze een vraag stelde. Een blik waardoor ze zich afvroeg of ze iets verkeerd had gedaan.
Ze probeerde mee te denken tijdens het koken, maar híj kookte. Dus hij bepaalde.
Haar ideeën waren overbodig.
Langzaam leerde ze om minder te zeggen.
Hij kwam thuis en rook naar bier.
Ze zei er iets van.
Of eigenlijk… ze stelde een vraag.
Het antwoord was nooit het antwoord op haar vraag.
Voor ze het wist, hadden ze ruzie.
Niet omdat hij had gedronken.
Maar omdat zij weer zo moeilijk deed.
Bijzonder eigenlijk.
De knijper draaide zich telkens nét een stukje verder dicht.
Niet hard genoeg om weg te lopen.
Wel hard genoeg om zichzelf kwijt te raken.
Ze liep op eieren.
Dacht na over ieder woord dat ze uitsprak. Wikte en woog.
Was ze te gevoelig?
Had hij misschien toch gelijk?
Misschien moest ze gewoon wat makkelijker zijn.
En terwijl ze zichzelf steeds kleiner maakte, leek hij steeds meer ruimte in te nemen.
Tot de dag dat ze de tang pakte.
Ze schreeuwde terug.
Werd boos.
Begon tegen te sputteren.
Ze trok aan alles wat muurvast was komen te zitten.
Ineens was zíj de agressieve.
De lastige.
De moeilijke.
Iedereen zag de tang.
Niemand zag de knijper.
Pas veel later begreep ze dat een tang niet uit zichzelf verschijnt.
Je pakt hem pas als iets al veel te lang muurvast zit.
Reactie plaatsen
Reacties