"Het zijn waarschijnlijk postvirale klachten. Dat gaat vanzelf wel weer over."

Als ik nu terugdenk aan die woorden, moet ik glimlachen. Niet omdat het grappig is, maar omdat ik toen nog geen idee had hoe anders mijn leven eruit zou gaan zien.

13 januari 2024.

Mijn eerste ziekmelding.

Van de ene op de andere dag stond mijn leven stil.

En dat terwijl ik juist het gevoel had dat dit míjn jaar zou worden.

De weken daarvoor voelde ik me al niet helemaal fit. Een beetje grieperig. Vermoeid. Hoofdpijn.

Maar hé...

Ik had altijd geleerd om door te gaan.

Dat deed ik al sinds ik een klein meisje was.

Ik heb al migraine zolang ik me kan herinneren. Twee dagen per week lag ik soms uitgeschakeld op bed. Mijn vader zei dan weleens:

"Je moet gewoon denken dat je niet hoeft over te geven."

Dat klinkt misschien hard, maar zo bedoelde hij het niet.

Hij wilde ons sterk maken.

Niet opgeven.

Niet toegeven aan ziekte.

En eerlijk is eerlijk: die mentaliteit heeft me ook veel gebracht.

Ik werkte.

Ik sportte.

Ik bouwde een praktijk op.

Ik zorgde voor anderen.

Ik ging door.

Altijd.

Dus toen ik me in januari niet lekker voelde, deed ik precies wat ik altijd deed.

Doorgaan.

De hoofdpijn herkende ik.

Die had ik eerder gehad, na een coronabesmetting en na vaccinaties.

Vervelend, maar niet zorgwekkend.

Een paar dagen rust en dan zou ik wel weer verder kunnen.

Dacht ik.

Tot die ochtend.

Ik had uitzonderlijk lang geslapen. Voor iemand die normaal om half zeven klaarwakker naast haar bed stond, voelde uitslapen tot elf uur al vreemd.

Ik stapte onder de douche.

In mijn hoofd was de douche het omslagpunt.

Hierna zou ik me vast beter voelen.

Dat gebeurde niet.

Na het douchen moest ik eerst gaan zitten voordat ik mijn haar kon föhnen.

Ik was uitgeput.

Kortademig.

Mijn armen voelden zwaar.

Halverwege het föhnen gaf ik het op.

Ik had simpelweg de energie niet meer om mijn eigen haar droog te maken.

Ik weet nog precies dat ik dacht:

"Wat ís dit?"

Toch bleef ik ervan overtuigd dat het vanzelf over zou gaan.

Want ik leefde gezond.

Ik sportte.

Ik at gezond.

Ik was complementair therapeut en leefstijlcoach.

Mensen zoals ik werden toch niet zó ziek?

Dat paste niet in mijn wereldbeeld.

Dus deed ik wat ik altijd deed.

Ik trok mijn wandelschoenen aan om Ross uit te laten.

Na een klein stukje lopen voelde ik me duizelig.

Mijn benen waren slap.

Mijn hele lichaam deed pijn.

Toen ik thuiskwam, kon ik niet eens eerst iets eten.

Niet omdat ik geen tijd had.

Maar omdat ik niet meer op mijn benen kon staan.

Ik moest zitten.

En toen gebeurde iets wat bijna nooit gebeurde.

Ik meldde me ziek.

Niet omdat ik dat wilde.

Maar omdat ik simpelweg niet meer kon.

Dat voelde als falen.

Want ik was jarenlang kotsend van de migraine naar mijn werk gegaan.

Doorgaan.

Niet opgeven.

Dat was hoe ik had geleerd met ziekte om te gaan.

Dus waarom lukte dat nu ineens niet meer?

Ik dacht echt dat ik na een paar dagen wel weer aan het werk zou zijn.

Misschien een week.

Hooguit twee.

Maar die verbetering kwam niet.

Ik lag op de bank.

Ik liet Ross uit.

Ik deed een afwasje.

En daarna moest ik weer uren bijkomen.

Alsof mijn batterij niet alleen leeg was, maar ook vergeten was hoe opladen werkte.

Na een paar weken ging ik naar de huisarts.

Dat kostte me al meer energie dan ik eigenlijk had.

Ik voel me namelijk zelden op mijn gemak bij de huisarts.

Ik ben niet iemand die snel klaagt.

Sterker nog...

Ik ga meestal veel te laat.

De conclusie was kort.

"Postviraal. Dat gaat vanzelf wel weer over."

Ik wilde hem zo graag geloven.

Maar diep van binnen voelde ik iets anders.

Iets wat ik bijna niet hardop durfde te zeggen.

Dit was niet normaal.

Dit was niet een griepje.

Dit was niet de overgang.

Dit was geen burn-out.

Ik voelde me zó ziek.

Niet een beetje ziek.

Niet moe.

"Ik zei het tegen mensen om me heen en ik meen het nog steeds: ik dacht werkelijk dat ik doodging. Niet omdat ik bang was, maar omdat mijn lichaam me dat vertelde."

Dat klinkt dramatisch.

Maar dat was precies hoe het voelde.

En misschien was dat nog wel het eenzaamste van alles.

Iedereen om mij heen zocht naar verklaringen.

Burn-out.

Overgang.

Stress.

PTSS.

Maar mijn lichaam vertelde een heel ander verhaal.

En dat verhaal... was nog maar net begonnen.

Wordt vervolgd..........

Liefs,

Judith