Vandaag:
7.30 wekker- na een redelijke nacht, sta ik op met 50% body battery. Sinds ik geopereerd ben aan mijn pols wegens carpaal tunnel syndroom (vorige week) kan ik weer beter slapen en start ik met 50% waar ik eerder met 21 of iets dergelijks startte.
Ik doe er anderhalf uur over om überhaupt mijn lijf uit bed te sleuren om een kopje koffie te gaan halen. Beneden staat mijn geliefde Ross al klaar voor een wandeling. Ik pak mijn koffie en ga bij hem zitten. Hij kijkt me aan met die prachtige ogen. Hij begrijpt er niets van, waarom kan ik niet met hem gaan wandelen? Ik leg hem uit (alsof hij dat begrijpt, maar hé, een mens doet vreemde dingen in tijden van eenzaamheid! (bovendien vind ik Ross een hele fijne gesprekspartner ;)) dat ik maar één hand kan gebruiken en daar zijn 52 kilo's misschien niet mee in bedwang kan houden. Ross is namelijk een reactieve hond. Dit betekent dat hij niet goed tegen veel prikkels kan. Als een auto te hard aan komt rijden, of een fietser, dan kan hij wel eens uitvallen. Tja, en met mijn 55 kg hoef ik mijn gewicht ook niet in de strijd te gooien (haha).
Dus wachten we tot zoonlief zijn nest uitrolt. Dit duurde iets te lang, dus hebben we hem getrakteerd op een bezoekje. Dit werd niet gewaardeerd. Toch kwam hij zijn bed uit om Ross mee uit te laten. Lief!
Eenmaal thuis gaat zoonlief weer terug naar zijn bedje en Ross krijgt ontbijt. We lopen samen met zijn bak naar de voorraadkast om brokjes in zijn bak te doen. Ross loopt dan rechts van me en eenmaal bij de brokken, mag hij er altijd ééntje proeven, waarna hij zijn bakje dankbaar leeg eet om vervolgens weer te crashen op zijn heerlijke orthopedische hondenmand.
Het is woensdag, dus poetsdag. Aangepast sinds ik een bezoekje kreeg van Dhr L.COVID. Waarom meneer? Dat leg ik misschien nog wel eens uit. Maar goed, vandaag kan ik alleen met links poetsen, en ik krijg natuurlijk ook hulp van mijn alle liefste zoon (dat kan ik zeggen, want ik heb er maar één. En nog een lieve dochter ook, maar die is al helemaal zelfstandig.
Ik wijk af... ik zet altijd een lijst van Spotify op tijdens het poetsen. Dan ben ik even nogal wisselend van stemmingen. Ofwel gil ik mee en doe ik voorzichtig een paar danspasjes. Ja, een paar, want als ik er één teveel zet lig ik weer 2 weken plat op de bank te creperen.
Afijn, ik week weer een klein beetje af. Maar, Cold little Heart klonk uit de boks en ik vind dat een prachtig muziekje. Maar ik heb er ook herinneringen aan. Herinneringen aan mijn leven toen ik nog fit was (wel een hoop andere shit , dat komt later) en de wereld rondging om cursussen te geven in Emmett Technique. Zowel voor dier als voor mens. Ik had de prachtigste baan én ik was eigen baas. Maar met dit liedje kwam ik net terug van een conferentie in Cairns Australië. 3 Weken was ik daar om lezingen bij te wonen, maar ook om zelf te spreken voor een hele volle zaal met therapeuten van over de hele wereld. Spannend?! Ja, maar het was een fantastische ervaring en ik ben dankbaar dat ik dit mee mocht maken.
Daar staat lijnrecht tegenover dat ik het ontzettend zout vind dat ik dit niet meer kan. Dat ik dit los moest laten wegens die verdomde ziekte waarvan niemand nog iets weet.
Eigenlijk ben ik nu een soort Surprise box, wie weet wat er allemaal nog uit gaat komen. Maandag heb ik een gesprek met het Postcovid trial centre om eventueel mee te doen aan een onderzoek. Waarover later meer.
Voor nu is mijn batterij alweer leeg en de hersenmist slaat toe. Ik ga weer prikkelarm plat.
Liefs,
Judith
Reactie plaatsen
Reacties