Lieve lezers,
Haha, aan wie typ ik dit eigenlijk? Want misschien leest niemand ooit mijn blogs.
Maar dat is oké, want eigenlijk schrijf ik ook voor mezelf. Het helpt me mijn gedachten ordenen. Geeft rust in mijn hoofd.En het helpt me met verwerking van al wat er gaande is en ooit gaande was. Ik hoop van harte dat ik anderen kan inspireren/ helpen of vermaken.
Goed, about één hand.. Afgelopen donderdag ben ik eindelijk verlost van hevige zenuwpijnen, het Carpaal Tunnel Syndroom. Al 3 jaar liep ik op en af met hevige pijn, wat enorm veel (negatieve) invloed had op mijn (toch al lage) energielevel. Direct na de operatie voelde ik al een enorme verbetering. Dus nu typ ik met één hand. De volgende uitdaging voor mij. Om niet over mijn grenzen te gaan.
Gisterochtend heb ik al een "bodyweight only" training meegedaan. Vanzelfsprekend zonder handjes. Misschien leer ik het ooit wel (typt met ook rechter middelvinger, want die zet ik gewoon op de toetsen) omgaan met grenzen, luisteren naar mijn lichaam.
Haha, ik ben zeer goed in het luisteren naar andermans lichaam (ik was in mijn "niet zieke" jaren Bowen en Emmett therapeute voor mens en dier) maar mijn eigen lichaam dringt niet zo door tot die grijze massa daarboven.
Toch helpt de L.Covid me er wel bij. Die vloert me namelijk direct nadat ik mezelf weer voorbij heb gelopen. Tegen de tijd dat ik die uitputting eindelijk waarneem, ben ik te laat en lig ik weer 3 weken in en rond huis.
Afijn. Welkom op Zachter Leven!
Lieve groet,
Judith
Reactie plaatsen
Reacties