Waar is mam?

21 juli 2019

"Waar is mam?" hoor ik hem aan mijn zoon vragen. De toon in zijn stem verraadt dat er iets mis is. Wat heb ik nu weer verkeerd gedaan? is het eerste wat er door me heen schiet.

Mijn zoon, en ik komen net terug van het strand. Ik had mijn telefoon niet bij me. Als ik vanaf de auto richting de caravan loop, zie ik mijn man met mijn telefoon naar me toe komen.

O jee... Dat is niet goed.

"Judith, je moet je zus even bellen," zegt hij. "Je vader is niet bereikbaar en ze gaan nu kijken of alles in orde is. Je moeder is er nu naartoe."

Ik bel mijn zus. Ook zij is onderweg.

"Juut, hij neemt niet op en reageert al drie dagen niet meer op de app. Er klopt iets niet."

We zijn met de caravan twee weken op vakantie in Oostkapelle. We zijn woensdag aangekomen en het is nu zondag.

"Ik ga snel douchen en me omkleden, dan ben ik er klaar voor, mocht er echt iets mis zijn."

Ik pak mijn kleren en spring als verdoofd onder de douche. Maar wat moet ik aan? Zou er echt iets mis zijn? Nee, dat kan toch niet. Pap is sterk. Er is vast niets aan de hand.

Honderd gedachten schieten door mijn hoofd. Misschien is zijn telefoon leeg. Misschien heeft hij gewoon andere dingen aan zijn hoofd. Het zal vast meevallen.

Eenmaal aangekleed loop ik van het douchegebouw terug naar onze caravan. Daar zie ik mijn man al naar me toe komen.

Eén blik op zijn gezicht en de grond verdwijnt onder mijn voeten. Ik zak door mijn benen.

"Nee!" gil ik.

Mensen om me heen kijken verbaasd en bezorgd op. Maar het kan me niets schelen.

Mijn man knikt.

"Ze hebben je vader gevonden."

Bel je zus maar even terug.

Ja, dat is het eerste wat ik ga doen. Want dit kan helemaal niet. Het zal wel een vergissing zijn.

"Juut..." hoor ik aan de andere kant van de lijn, op een wanhopige toon.

"Ja..." antwoord ik.

"Dit kan toch niet," zegt ze huilend. "Mam en Harry hebben hem gevonden. Hij heeft waarschijnlijk een hartstilstand gehad. De Dela en de schouwarts zijn al gebeld."

"Ik ga mijn spullen pakken en de honden meenemen. Dan kom ik naar Tilburg," zeg ik.

Maar ik bevind me ergens tussen hemel en aarde. Alleen niet óp de aarde.

In een roes pak ik het hoognodige. Ik zet de honden in de Peugeot. Mijn zoon zit naast me. Zo rijden we richting Tilburg, anderhalf uur verderop.

En ik kan je vertellen: anderhalf uur kan verschrikkelijk lang duren als je zo snel mogelijk bij je familie wilt zijn.

Het was de meest afschuwelijke rit die ik ooit heb gereden.

Eenmaal in Tilburg breng ik eerst de honden naar huis.

"Hé Judith," hoor ik vanuit de poort. "Wat doe jij hier?"

Godver... Hier heb ik nu helemaal geen zin in.

De overbuurman.

"Ik heb net gehoord dat mijn vader is overleden. Ik ben direct naar Tilburg gereden en ga nu naar zijn huis."

"Sterkte, Judith," zegt hij zacht.

Mijn zoon en ik stappen weer in de Peugeot en rijden naar de Lovense Kanaaldijk.

Ik storm de garage binnen, waar iedereen al zit.

Mijn dochter, spierwit van de schrik. Mijn moeder. Mijn stiefvader. De hele familie.

Allemaal in shock.

Ik ren naar binnen, maar de politie houdt me tegen.

Ik zie mijn vader liggen op de grond. Tussen de tafel en het dressoir. Op zijn buik, alsof hij voorover is gevallen. Dat zie ik aan zijn voeten. Over zijn bovenlichaam en gezicht ligt een laken.

Ik wil kijken.

Maar dat wordt me afgeraden.

"Uw vader ligt hier al een paar dagen. We raden u af om te kijken."

Hm, denk ik.

Ik wil mijn vader zien. Dat maak ik zelf wel uit.

Maar dan besef ik dat hij met zijn gezicht op de grond is gevallen, terwijl hij zijn bril nog op had. Het zal er waarschijnlijk niet fraai uitzien.

Ik besluit toch niet te kijken.

Ik sta op en voel een golf van woede door me heen trekken.

Ik geef de tafel een harde duw.

"Godver... Kutartsen!"

De politie vangt me op.

En ik stort in.

Twee weken eerder was mijn vader nog bij de huisarts geweest vanwege hartklachten. Maar het was volgens hen geen spoed.

Nou...

Daar lag hij dan.