Mijn grootste fan, mijn beste luisteraar en mijn stinkerd

Oké, ik wilde eigenlijk een heel lief en behoorlijk zwaar verhaal gaan typen.

Eigenlijk een ode aan Ross.

Het verhaal gaat over Ross. Ross is ziek.

En niet een virusjeziek. Maar DeaudZiek.

Terwijl ik dit typ, bekijk ik alle lieve puppenfoto’s en filmpjes. Die kom ik eigenlijk per ongeluk tegen, terwijl ik een fotoalbum voor mijn dochter aan het maken ben. Iets waar ik eigenlijk inmiddels al ongeveer twee jaar mee bezig ben. 🙈

Het maakt me verdrietig, maar ook warm vanbinnen.

Ik pink een traantje weg en lach om een gekke foto.

Ik haal weer even adem. Adem in door mijn neus.

…

Mijn neus.

Die snoof de rottigheid van Ross op.

Want ja, beste lezers, ik zit momenteel aan de tafel met mijn stoel een meter naar achteren. Rossje ligt namelijk graag onder de tafel, bij het vrouwtje.

Zijn billen steken uit bij mijn stoelpoten en vanaf daar stijgt een dodelijke stank op.

Ik stop met ademhalen en loop even de ruimte uit om ergens anders op adem te komen.

Maar eerlijk?

Ik zal hem missen.

We weten nog helemaal niet precies wat er aan de hand is, maar hopelijk komt daar vanavond meer duidelijkheid over. Vanavond krijgt hij een echo en een scan.

En ik ben al een week aan het rouwen.

Rouwen? Waarom loop je vooruit op de zaken? Je weet toch nog helemaal niet wat er aan de hand is?

Ja, dat weet ik.

Maar ik rouw. Om alles wat Ross voor mij betekent en wat hij voor mij heeft betekend.

Want Ross is niet zomaar een hond.

Ross is écht mijn hond.

Oorspronkelijk was hij mijn Emmett-hond. Hij dankt zijn naam aan Ross Emmett, de grondlegger van de Emmett Techniek, waarin ik jarenlang lesgaf en waarmee ik mensen en dieren hielp.

Een hond die zijn naam dankt aan het werk waarmee ik anderen hielp. Aan een passie die een groot deel van mijn leven was.

En inmiddels is hij zelf degene die mij zoveel heeft gebracht.

Met Ross heb ik battles doorstaan. Mede door hem werd ik gedwongen sterker en weerbaarder te worden.

Ross leerde me om soms even rustig aan te doen, als dat nodig was.

Ross leerde me spelen.

En Ross leerde me wat de allergrootste en meest onvoorwaardelijke liefde is geworden.

Maar vooral sinds ik ziek werd, is Ross zoveel meer voor me geworden dan alleen mijn hond.

Hij werd mijn grootste fan.

Mijn beste luisteraar.

Mijn veilige plek.

Bij hem hoefde ik niets uit te leggen. Ik hoefde niet te bewijzen dat ik ziek was, niet uit te leggen waarom iets niet lukte en niet te verantwoorden waarom ik weer eens op de bank lag.

Hij was er gewoon.

Ik kon tegen hem praten, mijn verhaal kwijt, verdrietig zijn of gewoon even helemaal niets.

Bij hem voelde ik me veilig. Hij bracht rust in mijn lijf en in mijn hoofd, op momenten waarop ik die zelf maar moeilijk kon vinden.

En als ik het even niet meer wist, was hij er.

Niet met oplossingen. Niet met adviezen.

Gewoon met zijn warme lijf tegen me aan.

En soms met zijn stinkende billen onder de tafel.

Mede door hem leerde ik ook veel over mezelf.

Ross is mijn dagelijkse maatje. Mijn personal trainer. Mijn reden om op te staan. Mijn eigen, echte therapiehond.

Hij is ook een reden om naar huis te komen. Of juist om thuis te blijven.

Het gedwongen thuisblijven van de afgelopen jaren maakte hij een stuk makkelijker voor me.

Steeds als ik thuiskom of beneden kom, is hij daar.

Warm, knuffelig en zo lief.

Voor mij dan, hè. 😉

En nu ben ik hem misschien kwijt.

Ik weet het. We weten nog niet wat de onderzoeken gaan uitwijzen. Ik weet nog niet wat ons te wachten staat.

Maar mijn hoofd is al bezig met afscheid nemen.

Misschien omdat ik inmiddels weet hoe het voelt als je leven in korte tijd verandert. Als je dingen moet loslaten waar je helemaal niet klaar voor bent.

Mijn baan.

Mijn inkomen.

Mijn passie.

Mijn leven zoals ik het kende.

En binnenkort misschien ook mijn auto. Weer een stukje zelfstandigheid, weer een stukje vrijheid.

En nu Ross.

Is er de laatste 2,5 jaar nog niet genoeg van me afgepakt?

Heb ik niet genoeg verloren?

Het zijn vragen die door mijn hoofd spoken. Vragen waarop ik geen antwoord heb.

Want ik weet dat het leven niet maakbaar is. Dat je niet overal controle over hebt. Dat je soms moet meebewegen met dingen waar je helemaal niet in mee wílt bewegen.

Maar dat betekent niet dat het geen pijn doet.

En het betekent al helemaal niet dat ik er inmiddels zo goed in ben geworden dat ik het er nog wel even bij kan hebben.

Ik ben nog lang niet uitgeleerd.

Ik wil nog zoveel. Er is nog zoveel dat ik wil ontdekken, doen en beleven.

En ik wil Ross niet missen.

Ik wil nog met hem wandelen. Met hem spelen. Hem knuffelen. Hem bij me hebben als ik thuiskom.

Ik wil me nog ergeren aan zijn luchtjes en lachen om zijn gekke fratsen.

Ik wil dat hij er gewoon is.

Want hoe vanzelfsprekend het soms lijkt dat hij onder mijn tafel ligt, ik weet inmiddels dat vanzelfsprekendheid niet hetzelfde is als zekerheid.

Het enige zekere in dit leven is dat we er niet voor altijd zijn.

Zo ook Ross.

En misschien is dat wel waarom ik nu al rouw.

Omdat ik weet hoeveel hij voor me betekent. Omdat ik weet wat ik mogelijk ga verliezen. En omdat ik nog helemaal niet klaar ben om hem los te laten.

Maar vandaag is hij er nog.

En voorlopig mag hij nog lekker onder mijn tafel liggen.

Ook al moet ik af en toe even naar buiten om op adem te komen.

Want lieve Ross…

Wat ben ik blij dat jij mijn hond bent.

Wat ben ik blij dat jij er was toen mijn wereld steeds kleiner werd.

En wat hoop ik dat we nog een heleboel stinkende, knuffelige en doodgewone dagen samen krijgen.

Liefs van jouw vrouwtje ❤️

Ross heeft ook een TikTok account vol met leuke filmpjes (dat is natuurlijk mijn mening)