Judith 1 – lichaam 0. Of toch andersom? Mijn reis met Post COVID – deel 5

Een week geleden had ik een afspraak bij de sportarts voor een inspanningstest.

Gelukkig pakt mijn huisarts momenteel wel zaken op die nodig zijn of kunnen zijn voor diagnoses. En natuurlijk om te kijken of ik de juiste begeleiding krijg.

Bovendien veranderen mijn klachten met zo’n grote regelmaat dat ik, als ik voor iedere klacht direct een afspraak bij de huisarts zou maken, beter bij haar zou kunnen gaan wonen.

En blijkbaar is het toch belangrijk om nieuwe klachten serieus te nemen en er wél iets mee te doen.

Niet alles is Long COVID.

Dat zeggen ze tenminste.

Maar ik kan je vertellen: Long COVID is een zeer uitgebreid en zeer verrassend pakket.

Dus voordat Judithje zover is om daadwerkelijk actie te ondernemen, zijn de klachten alweer uitgebreid met minstens vier nieuwe symptomen.

Mijn lichaam lijkt wel een flipperkast.

Ik begrijp er helemaal niets meer van.

Maar erger nog: ik kan er niet meer op vertrouwen.

Niet zoals vroeger.

Toen hoefde ik nooit na te denken over mijn activiteiten. Ik werkte, sportte, wandelde met Ross en deed daarnaast gewoon nog van alles.

Nu moet ik ineens nadenken over dingen waar ik vroeger niet eens bij stilstond.

Wat kan ik vandaag?

Hoeveel energie heb ik?

En vooral: wat kost iets me morgen?

Soms beangstigt me dat best een beetje.

Vooral op slechte dagen.

Die zijn confronterend en soms behoorlijk uitzichtloos.

Als mijn hoofd wil sporten en mijn lijf liever in bed blijft liggen.

En ik toch vind dat ik mijn lijf moet straffen omdat het niet wil luisteren.

Wie niet horen wil, moet maar voelen, nietwaar?

Afijn.

De sportarts.

Dinsdag om 13.00 uur was de afspraak.

Mijn lieve partner ging mee. Hij was mijn geheugen en mijn stem als mijn geheugen me weer eens in de steek liet.

En dat gebeurt nogal eens.

Ik kan midden in een gesprek zitten en ineens niet meer weten waar het gesprek over ging.

Of laatst.

Ik wilde mijn bloeddruk meten. Dus ik ging voor het kastje zitten terwijl ik met mijn partner praatte.

Ik pakte...

het wafelijzer. 😑

Mijn partner bleef stil staan en keek me op een aparte manier aan, vond ik zelf.

Tot ik me realiseerde dat ik eigenlijk de bloeddrukmeter wilde pakken.

En het bijzondere was: ik was er volledig van overtuigd dat ik die zojuist had gepakt.

Ik lach er soms om.

Om mezelf.

Maar soms huil ik ook.

Om mezelf.

Want stiekem vind ik dit best een beetje spannend.

Niet weten waar dit naartoe leidt.

Niet weten of ik ooit weer ‘normaal’ word.

Wat staat me te wachten?

Vroeger kon ik dat voor een groot deel zelf sturen. Meer werken? Dan deed ik dat. Een plan maken? Kom maar op.

Nu ben ik veel meer afhankelijk van mijn lichaam.

Mijn hoofd wil zo graag.

Maar mijn lijf kan het niet meer zoals vroeger.

En dat brengt me terug bij de sportarts.

Eerst werden mijn hart en longen uitgebreid onderzocht.

Daar was gelukkig niets afwijkends te zien.

Daarna kwam de inspanningstest.

Ik werd op een fiets gezet, kreeg een masker op en daar gingen we.

Het was koud in de ruimte, dus dat hielp mijn lichaam al een beetje.

Ik gaf alles wat ik had.

En nog een beetje meer.

Tot mijn benen niet meer wilden.

Ze verzuurden zo erg dat ik besloot te stoppen.

En toen kwam de uitslag.

Mijn maximale inspanningsvermogen bleek lager dan je bij iemand met mijn vroegere conditie en actieve leven zou verwachten.

Mijn VO₂max was 26,7.

Dat klinkt misschien als een willekeurig getal.

En eerlijk gezegd had ik daar vóór deze test ook geen enkel idee bij.

Maar het betekent simpel gezegd dat mijn lichaam tijdens maximale inspanning minder zuurstof kan gebruiken dan ik vroeger gewend was.

De sportarts noemt deze waarde ‘slecht’ en plaatst hem rond het 25e percentiel.

Oftewel: van honderd mensen van ongeveer mijn leeftijd zouden er, grof gezegd, zo’n 75 een hogere waarde hebben en ongeveer 25 een lagere.

Maar misschien nog opvallender was iets anders.

Mijn lichaam bereikte al bij een relatief lage inspanning een belangrijk omslagpunt.

Bij een hartslag van ongeveer 90.

Dat klinkt misschien alsof je nauwelijks iets doet.

En dát vond ik confronterend.

Want mijn lichaam zit dan al op een niveau waarop het duidelijk harder moet werken om de inspanning vol te houden.

Om het maar gewoon in Judith-taal te zeggen:

ik hoefde helemaal niet maximaal te sporten voordat mijn lichaam al behoorlijk hard aan het werk was.

En dat verklaart misschien ook waarom iets wat voor een ander een gewone activiteit lijkt, voor mij soms al behoorlijk veel kan zijn.

Een stukje lopen.

Huishoudelijke dingen.

Een tijdje staan.

Of een training waarvan mijn hoofd denkt:

Kom op. Dit moet toch gewoon kunnen?

Mijn lichaam denkt daar blijkbaar heel anders over.

En ergens moest ik daar bijna om lachen.

Want ik ging naar de sportarts omdat ik wilde weten wat mijn lichaam kon.

En ik kreeg eigenlijk een rapport terug waarin mijn lichaam zei:

‘Nou Judith… dat probeer ik je al een tijdje te vertellen.’

😉

De sportarts adviseerde om mijn conditie heel geleidelijk weer op te bouwen.

Niet ineens vol gas.

Maar stap voor stap.

Daar kan ik op zich wel iets mee.

Alleen is mijn lichaam niet zo goed in het volgen van een planning.

Dat hebben we inmiddels wel ontdekt. 😉

En misschien is dat precies de les die ik nog steeds aan het leren ben.

Dat ik niet alles meer kan oplossen door harder mijn best te doen.

Dat luisteren soms verstandiger is dan doorzetten.

Dat stoppen niet automatisch betekent dat je opgeeft.

En dat mijn lichaam misschien helemaal niet mijn tegenstander is.

Misschien probeert het me juist al die tijd te helpen.

Mijn hoofd wil nog steeds vooruit.

Mijn lichaam vraagt om iets anders.

En misschien hoeft één van die twee niet te winnen.

Misschien moeten ze eindelijk eens leren samenwerken.

Judith 1 – lichaam 0.

Of toch andersom?

Wordt vervolgd. 🩵